Renée Fleming

Uznawana jest przez krytyków i międzynarodową publiczność za najznakomitszą gwiazdę światowego bel canta. Jest solistką największych scen operowych świata, m.in. Covent Garden Theatre w Londynie, Metropolitan Opera w Nowym Jorku i La Scali w Mediolanie. Szerszej publiczności znana dzięki dwóm kompozycjom “Twilight and Shadow” oraz “The End of All Things” zrealizowanym na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Władca Pierścieni: Powrót króla. Laureatka nagrody Grammy (1999).
17 kwietnia, Roy Thomson Hall.

POLSKA KREW

Nieczęsto zdarza się aby zagraniczne operetki obierały Polskę za miejsce akcji a Polaków za bohaterów. Bodaj tylko trzy tego typu utwory zrobiły karierę w świecie. Jedną znich jest operetka Oscara Nedbala „Polska Krew”. Autorem libretta jest Leo Stein czerpiąc temat z opowieści Puszkina „Szlachcianka Chłopką”. Zaadoptował akcję do polskich warunków,co dało Nedbalowi możliwość urozmaicenia wiedeńskiej w stylu operetki słowiańskimi rytmami: krakowiakiem,mazurkiem i polką. W rezultacie napisał swą najlepszą partyturę, oryginalną, świeżą, przyjętą niezwykle gorąco przez krytykę i publicznośc. Wystawienia tej cieszącej się niesłabnącym powodzeniem operetki podjął się mieszkający w Toronto muzyk, wokalista i reżyser Michał Kuleczka. W rolach głównych: Kinga Mitrowska, Michał Kuleczka, Krzysztof Jasiński, Andrzej Słabiak, Bogusława Adamczewska, Alicja Wysocka, Sławek Iwasiuk i inni.
19 kwietnia, godz.18.00 - Polskie Centrum Kultury.

André Rieu

Wychowany w rodzinie z tradycjami muzycznymi, syn dyrygenta, rozpoczął naukę gry na skrzypcach w wieku 5 lat. Od dziecka zafascynowany muzyką orkiestrową. Studiował w klasie skrzypiec w “Conservatoire royal” w Liege oraz Konserwatorium w Maastricht, a następnie w Akademii Muzycznej w Brukseli. W czasie studiów zauważył żywą reakcję publiczności na wykony- wane walce i postanowił popularyzować ten rodzaj muzyki. W 1987 roku utworzył Orkiestrę Johanna Straussa. Początkowo liczyła ona 12 muzyków, obecnie rozrosła się do ponad 40. Wysoka jakość wykonania muzyki klasycznej, połączona z “nieklasycznym” zachowaniem i aran- żacjami spowodowała dużą popularność wykonawcy i jego zespołu. André Rieu wraz z orkiestrą koncertuje w wielu krajach Europy, Północnej Ameryki oraz w Japonii. André Rieu twierdzi, że muzyka Straussa była ówczesną muzyką rozrywkową i teraz powinna być traktowana podobnie. Chociaż przeważającą część jego repertuaru stanowi muzyka klasyczna, wykonanie jest dalekie od przyjętych zwyczajów. W czasie koncertów, na przemian z dziełami Straussów i im współczesnych wykonywane są utwory ludowe z różnych krajów, muzyka filmowa oraz utwory powstałe jako składanka kilkunastosekundowych fragmentów kilku utworów. W trakcie koncertu Rieu zmienia się z dyrygenta w solistę a publiczność bywa zachęcana do wspólnego śpiewania partii operetkowych lub tańca.
17 kwietnia, Air Canada Centre.

Emilie-Claire Barlow

Rok 2002 był datą przełomową nie tylko w karierze młodej wokalistki z Toronto ale i dla calej światowej wokalistyki jazzowej. Wtedy to z chwilą odebrania z rąk jury nominacji do prestiżowej nagrody Juno Award w kategorii “Vocal Jazz Album of the Year” zapewniła sobie miejsce w panteonie współczesnych wokalistek jazzowych.
Urodzona w rodzinie muzyków, ojciec był perkusistą a matka piosenkarką, Emilie swoją przygodę ze śpiewaniem rozpoczęła w wieku 6 lat użyczając głosu w emitowanych w lokalnych stacjach radiowych spotach reklamowych. Ojciec zaszczepił w niej miłość do muzyki big bandowej. Sam zresztą przez ponad 12 lat był perkusistą w Boss Brass, słynnej orkiestrze z Toronto pod dyrekcją puzonisty Roba McConnella.
Po nominacji do nagrody Juno Award wokół Emilie zrobiło się bardzo głośno nie tylko w Toronto, ale i na świecie. Krytycy muzyczni prześcigali się w pochwałach dla młodej artystki obdarzonej  ciepłym głosem i darem lekkiej improwizacji . Po latach od otrzymania nagrody Emilie nie spoczęła na laurach, skrupulatnie budując swój misterny postument w panteonie jazzowych wokalistek coraz głośniej odbijając się echem w przepastnym rynku muzyki jazzowej. W 2008 została wyróżniona prestiżową nagrodą Female Vocalist of the Year. Obecnie promuje swój najnow- szy, znakomity album pt. “Haven’t We Met?”
21 kwietnia, Glenn Gould Studio.

Jerry Seinfeld

Amerykański satyryk i aktor kabaretowy. Współtwórca (wraz z Larrym Davidem) sitcomu Kroniki Seinfelda, który był w latach 90. emitowany przez telewizję Canal+. Współproducent i współscenarzysta Filmu o pszczołach (Bee Movie, 2007). Wystąpił wraz z Billem Gatesem w reklamie promującej Windows (2008). Posiada, liczącą 46 egzemplarzy, największą prywatną kolekcję sa- mochodów Porsche na świecie.
17-18 kwietnia.

Charlie Haden Quartet West

Mawia się o nim – legenda kontrabasu. Niewielu współczesnych muzyków ma tak bogate i różnorodne osiągnięcia jak on. W lutym 2007 r. na festiwalu Bielska Zadymka Jazzowa odebrał prestiżową nagrodę – Anioła Jazzu. Patrząc na jego uradowaną twarz, słuchając słów podziękowania, a później – cudownej muzyki, chciałoby się rzec: to prawdziwy anioł potrafiący wydobyć z kontrabasu niebiańskie brzmienia.
Charlie Haden urodził się w 1937 r. w Shenandoah, w stanie Iowa. Jego rodzice prowadzili w radiu show country & western i 22-miesięczny Charlie zadebiutował tam. Jako nastolatek zaczął się uczyć gry na kontrabasie. – Był rok 1956 i pierwszym miastem, do którego pojechałem zaraz po ukończeniu szkoły w Missouri, było Los Angeles, które swą sceną jazzową przypominało Nowy Jork. Było tam mnóstwo znakomitych muzyków, którzy grali w klubach na jam sessions do upadłego. Pewnego wieczoru 1957 r. trafił na koncert Ornette’a Colemana, który na plastikowym saksofonie tworzył podwaliny free jazzu. Ornette kompletował właśnie skład nowego zespołu, aby wyruszyć na podbój Nowego Jorku, i przyjął zapalonego do nowej muzyki Hadena. U boku Colemana, wraz z trębaczem Donem Cherrym i perkusistą Billy Higginsem, zapisał się jako współtwórca free jazzu. Należy do najbardziej rozchwytywanych basistów. Wziął udział w kilkuset nagraniach światowej czołówki jazzu i sam firmuje kilkadziesiąt płyt. W roku 1997 grał w duecie z gitarzystą Patem Methenym. Ta współpraca zaowocowała wydaniem albumu Beyond the Missouri Sky (Short Stories) i wspólnymi trasami koncertowymi na całym świecie.
21-21 kwietnia, Glenn Gould Studio.

Buddy Guy

Naprawdę popularny stał się w latach 60., gdy brytyjscy biali muzycy zafascynowali się czarnym bluesem z USA. Buddy Guy cieszył się podobną estymą co Willie Dixon, Muddy Waters czy Howlin’ Wolf. Piosenki Guya grali m.in.: John Mayall, Eric Clapton, Jack Bruce i Stevie Ray Vaughan. Nie tylko inspirował młodszych muzyków, ale potrafił też przejąć od nich to i owo. Elektryczny blues Guya brzmiał bardzo rockowo. Pewnie dlatego z pozoru ryzykowne przedsięwzięcia, takie jak wspólne koncerty z The Rolling Stones, odniosły sukces. Był inspiracją dla wielu dziś już legendarnych muzyków. Do fascynacji jego grą przyznawał się sam Jimi Hendrix. Eric Clapton, kilka lat temu zapytany o gitarowych idoli, odpowiedział: - Pierwsze nazwiska, które przychodzą mi do głowy, to Buddy Guy i B.B. King.
W ciągu 45 lat Guy sprzedał ponad dwa miliony płyt, otrzymał pięć nagród Grammy i dziewiętnaście W.C. Handy Blues Awards. W roku 1989 otworzył w Chicago klub muzyczny Buddy Guy’s Legends. - Wielką przyjemność sprawia mi to, że mój klub zaszczycają tak znakomici muzycy, jak Clapton lub chłopcy z The Rolling Stones. Jeśli tylko są w Chicago, zawsze wpadną choćby na krótki jam. Staram się wspierać młodych muzyków i cieszę się, że mogą w moim klubie posłuchać starych mistrzów, tak jak ja mogłem ongiś oglądać koncerty Muddy Watersa. Odniosłem sukces, ale nie zapominam, ilu jest bezdomnych, głodnych i poniżonych. Ja w każdym razie będę grać coraz więcej bluesa, bo chcę ludziom dawać radość swoim graniem.
23 kwietnia. Massey Hall.