Dream Theater

Amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal progresywny, założona w roku 1985 przez Johna Petrucciego (gitara), Johna Myunga (gitara basowa) i Mike’a Portnoya (perkusja). Po dołączeniu Kevina Moore’a (instrumenty klawi-  szowe) zespół obrał nazwę Majesty, którą zmienił na Dream Theater dopiero w roku 1987. Muzyka tej grupy to fuzja popularnych wówczas hard rocka i heavy metalu z jednej strony oraz rocka progresywnego z drugiej. Inspiracją dla Dream Theater była twórczość takich zespołów jak Rush, Queensrÿche, Yes, Iron Maiden. Muzyka Dream Theater cechuje się ciężkim heavymetalowym brzmieniem, skomplikowaną formą typową dla rocka progresywnego (zmieniające się w czasie schematy rytmiczne i harmoniczne) oraz wykonawczą wirtuozerią. Nie od dziś wiadomo, że Dream Theater ma tylu zagorzałych zwolenników co nieprzejednanych wrogów. Ci pierwsi wynoszą kapelę pod niebiosa, drudzy bezlitośnie kpią. Fani zachwycają się wirtuozerią muzyków, złożoną strukturą utworów, brzmieniem i dopieszczoną produkcją – wrogowie mówią, że zespół porusza się w archaicznej estetyce, popisuje się dla samego popisu, nudzi i przeładowuje swoje kompozycje nadmierną ilością nut.
14 sierpnia, Molson Amphitheatre.

Jason Mraz

Amerykański piosenkarz, pisze własne teksty. Urodzony i wychowany w Mechanicsville w stanie Virginia. Jego nazwisko pochodzi z Czech. Jason Mraz jest artystą, który w swoich utworach opiera się na różnorodnych stylach muzycznych. Jest bardzo znany w USA, Południowej Azji, Korei, Japonii i Australii. Grał z takimi artystami jak: The Rolling Stones, Bob Dylan, Dave Matthews Band, Paula Cole, John Popper, Makana, Alanis Morissette, The Ohio Players, Tristan Prettyman i Jewel.
15 sierpnia, Molson Amphitheatre.

Randy Buchman

Kanadyjski, muzyk rockowy, gitarzysta, urodził się w Winnipeg w Manitobie. Karierę muzyka rozpoczął w grupie Chad Allen and the Expressions, z której ostatecznie wyewoluowała bardzo popularna w Kanadzie i znana na świecie grupa The Guess Who. W grupie pełnił rolę prowadzącego gitarzysty. Wraz z Burtonem Cumingsem był kompozytorem większości wielkich przebojów zespołu. Już w czasie współpracy z The Guess Who rozpoczął karierę solową. Grupę tę opuścił w 1977, by założyć inny popularny zespół Bachman-Turner Overdrive. W 1979 założył, lecz już bez większego sukcesu inną grupę Ironhorse. Od tego czasu dzielił swój czas między karierę solową, a pracę w na przemian reaktywowanych The Guess Who i BTO. W 2005 wystąpił na kanadyjskiej scenie Live 8.
17 sierpnia, Casino Rama.

John Legend

Urodził się jako John Stephens w 1978 roku w Ohio. Zadebiutował w 2004 albumem “Get Lifted” w nagraniu którego wspierali go tacy muzycy jak Kanye West i Snoop Doog. John był cudownym dzieckiem - już w wieku 5 lat nie tylko śpiewał w kościelnym chórze, ale także grał na pianinie. Jako nastolatek wziął udział w nagraniu piosenki Lauryn Hill “Everything is Everything”, która potem znalazła się na jej solowym albumie “The Miseducation of Lauryn Hill”. Po skończeniu szkoły średniej John przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie utrzymywał się z grania w nocnych klubach oraz występów z takimi artystami jak Janet Jackson, Alicia Keys czy Kanye West. Dzięki temu ostatniemu Stephens miał możliwość nagrania solowego albumu, który sygnował już jako John Legend. Pierwsze nagrania zarejestrowane zostały na krążku “Solo Sessions Vol. 1: Live at the Knitting Factory”, zaś następnym był studyjny “Get Lifted”, na którym znalazły się takie kompozycje jak “So High”, “Live It Up” czy “Ordinary People”. W 2006 ukazały się kolejne albumy wokalisty: “Once Again” oraz “The John Legend Collection” - zawierający materiał live.
18 sierpnia, Casino Rama.

Beach Boys

Amerykańska grupa, powstała w 1961 roku w Kalifornii. Muzyka przez nią wykonywana była zadeklarowana w nazwie - ciepła jak kalifornijskie plaże. Opierała się na przyjemnych wielogłosowych harmoniach i miękkiej grze elektrycznych instrumentów. Jednocześnie The Beach Boys cechowali się największym profesjonalizmem spośród amerykańskich grup połowy lat 60. Zespół wydał prawie 40 albumów, nie licząc kompilacji, i ma w dorobku takie hity jak “Surfin’ U.S.A.”, “Kokomo”, “California Girls”, czy “Fun, Fun, Fun”. W 1996 roku formacja została rozwiązana. W roku 1988 The Beach Boys zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame.
18-19 sierpnia, Casino Rama.

Kenny Chesney

Amerykański muzyk country. Od 1993 nagrał 13 krążków, z których 11 otrzymało status złotych płyt. Na scenie pojawi się również znakomita Miranda Lambert.
20 sierpnia, Molson Amphitheatre.

Coś dla ucha i serducha

Anna Netrebko, Thomas Hampton, Rollando Villazon - “La Traviata”
Nagrany w 2005 roku koncert w Salzburgu to prawdziwa gratka dla kolekcjonerów albumów z muzyką klasyczną. „La Traviata” Verdiego w wykonaniu Anny Netrebko, Thomasa Hampsona oraz Rollando Villazona jest przykładem najwyższego wokalnego kunsztu. Urodzona w Rosji, Anna Netrebko śpiewała już bodajże na wszystkich najważniejszych scenach operowych świata. W towarzystwie filharmoników wiedeńskich pod kierownictwem Carlo Rizzi na wydanym przez Deustche Gramoffon zapisie salz- burskiego koncertu udowodniła, że mimo młodego jak na śpiewaczkę operową wieku (38 lat) jest artystką pokroju największych div. Obdarzona nieprawdopodobnym głosem sopranistka stworzyła w „Traviacie” niezapomniany duet z Rollando Villazonem – jednym z najznakomitszych tenorów przełomu XX i XXI wieku. Pojawienie się tego śpiewaka na scenie za każdym razem wzbudza zachwyt publiczności, niektórych wręcz do szaleństwa.
Obecny w nagraniu Thomas Hampton, uznawany za jednego z najwybitniejszych śpiewaków operowych naszych czasów sprawia, że salzburska „Traviata” jest jeszcze bardziej godna polecenia. Baryton w roli Georgia Germonta prezentuje bowiem najwyższy wokalny kunszt, jaki wyobrazić by sobie mogli miłośnicy opery.
Znawcom opery, nagranej w Salzburgu„Traviaty” polecać na pewno nie trzeba. A ci, którzy swoją przygodę z muzyką operową dopiero zaczynają, z pewnością docenią artystyczną wartość, jaką niosą ze sobą wykonania tych artystów.

Burt Bacharach - Live At The Sydney Opera House
O Bacharachu, słynnym kompozytorze mówi się, że jest najwybitniejszym melodykiem wśród twórców muzyki rozrywkowej XX wieku. Jego łatwo wpadające w ucho, podszyte swingowaniem tematy stawały się na przestrzeni dekad hitami. W licznych interpretacjach trafiały na albumy artystów z rozmaitych stylistycznych półek: od popu przez soul i rhythm’n’bluesa po jazz. Tematy Bacharacha zachwycały niejednokrotnie jazzmanów (nic dziwnego, autor urodził się w Kansas City), a McCoy Tyner onegdaj nagrał album, swoisty songbook z dziełami wyłącznie tego kompozytora. Te melodie tak samo jak zapadają w pamięci samoistnie skłaniając do nucenia, również stanowią genialną bazę do improwizacji.
Stąd „Live…” nagrany przez samego sprawcę tych nut niejako przy okazji 80. urodzin, to swoista powtórka z rozrywki. Gdy pierwszy raz odtworzyłem ten album, przeżyłem szok. Zawarte na nim 32 indeksy to mega hity muzyki rozrywkowej! Tutaj zagrane przez lidera (fortepian) i jazzowy kwintet, oprawione brzmieniem orkiestry symfonicznej i chórkiem, zaaranżowane z iście musicalowym rozmachem, sowicie doprawione jazzem (w zasadzie całość to swingująca suita) zachwycają solidnością.
To rodzaj bacharachowskiej listy przebojów pięknie podzielony na trzy suity (w tym medley 10 tematów filmowych, m.in. The Look of Love i Alfie wyśpiewane od fortepianu przez Bacharacha, What’s New Pussycat i Raindrops Keep Fallin’ on My Head) plus 11 samoistnych tematów. Trudno wybrać, co lepiej zabrzmiało w tej słynnej sali (jej bryła wzorowana na wielkich żaglach, to jedna z najlepiej rozpoznawalnych budowli na świecie). Otwierający całość z wielkim rozmachem What the World Needs Now Is Love, a może zagrane na finał wiązanki filmowej Alfie, bądź melancholijniej wyśpiewane This Guy’s in Love With You? Fani soulowych klimatów na pewno zasłuchają się w Make It Easy on Yourself, bądź niemal wyszeptane Close to You.