Salut to Vienna

Wzorem Wiedeńskich Koncertów Noworocznych orkiestra Strauss Symphony of Canada poprowadzi państwa w świat popularnych wiedeńskich bali sylwestrowych pełnych walców, polek i ulubionych arii operetkowych.
1 stycznia, Roy Thomson Hall.

DON FELDER

Lider legendarnej grupy The Eagels oraz autor takich hitów jak  “Hotel California”, “Tequila Sunrise”, “Peaceful Easy Feeling” czy  “Witchy Woman” w solowym koncercie.
7-9 stycznia,  Fallsview Casino Resort.

FILM FILM FILM

“Nine”
Guido, światowej sławy egocentryczny reżyser filmowy, próbuje uporządkować swoje życie prywatne i odzyskać utraconą wenę twórczą. W zmaganiach z problemami pomaga mu - i przeszkadza - grono kobiet jego życia: zdradzana żona Luisa, kochanka Carla, przyjaciółka Lily, dziennikarka modowa Ste- phanie, muza Claudia oraz duch jego matki.
“Couples Retreat”
Cztery pary wyruszają w podróż życia do luksusowego hotelu na tropikalnej wyspie. Podczas gdy jedna z nich jest tam po to, aby „naprawić swoje małżeństwo”, pozostałe trzy pary zamierzają głównie rozkoszować się słońcem. Wkrótce jednak okazuje się, że udział w niekonwencjonalnej terapii par, jaką oferuje ośrodek wcale nie jest dobrowolny, a tanie grupowe wakacje mają swoją prawdziwą cenę. Witajcie na Wyspie Problemów w komedii „Raj dla par”.
“Sherlock Holmes”
Sherlock Holmes i jego wierny przyjaciel dr Watson zostają poddani kolejnej próbie. Tym razem sławny detektyw, wykorzystując swoje nieprzeciętne umiejętności oraz legendarny intelekt, stanie do walki, podczas której zdemaskuje śmiertelny spisek mogący zniszczyć kraj. Jak ukarze jego twórców?
“It Might Get Loud”
Film przedstawia osobiste, opowiedziane własnymi słowami historie trzech pokoleń wirtuozów gitary elektrycznej, którymi są The Edge (U2), Jimmy Page (Led Zeppelin) i Jack White (The White Stripes). Ukazuje, jak każdy z nich wypracował swoje wyjątkowe brzmienie i styl gry na ulubionych instrumentach, gitarach-odkryciach i gitarach-wynalazkach. Film, skupiając się na mu- zycznym buncie artystów, podąża za nimi do ważnych dla nich miejsc i prowokuje ich do wyjątkowej dyskusji nad tym, jak i dlaczego tworzą, pozwalając towarzyszyć im w prywatnych sytuacjach i posłuchać ich nowych utworów. Opowieść krąży wokół dnia, w którym Jimmy Page, Jack White i The Edge spotkali się po raz pierwszy i zasiedli, by podzielić się swoimi historiami, doświadczeniem i grą.
“Old Dogs”
Życie dwóch najlepszych przyjaciół - rozwodnika (Robin Williams) i wiecznego kawalera uwielbiającego zabawę (Jan Travolta) – zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy muszą zaopiekować się siedmioletnimi bliźniakami w czasie, kiedy obaj mają sfinalizować największą transakcję ich życia.

Muzyka na Sylwestra

“Night Klub80″
Takie pozycje na rynku wydawniczym to rzadkość. Prawdziwy towar unikatowy dla “dj’s, fans and freaks”, niosący ze sobą ogromną wartość edukacyjną. W ramach nowej odsłony Klub80, zebrano jedne z najbardziej znaczących nagrań dla powstającej na przełomie lat 80./90. sceny acid house i euro-house. Może i dziś są to nurty na swój sposób archaiczne, jednak wszystko co obecnie ma miejsce na tanecznym rynku, wywodzi się właśnie od nich.
Night Klub80, to przekrój jednych z najważniejszych tracków, które brylowały w europejskich klubach przed dwudziestoma laty - oczywiście jak zwykle w unikatowych wersjach. Na dwóch gorących krążkach m.in. Simon Harris, Hithouse, Technotronic, Towa Tei (bardziej by tu pasował utwór “Good Beat”), Steve Silk, Honesty 69 czy Guru Josh.
Osobiście zabrakło mi tutaj kilku wykonawców, w tym: Paul Johnsona, Marrs czy Frankie Knuckles, no ale nie można mieć wszystkiego. Jest naprawdę nieźle, czasem nazbyt hermetycznie, ale to w końcu wydawnictwo dla koneserów.

Coś dla ucha i serducha

Willie Nelson - “American Classic”
Pod koniec sierpnia swą premierę będzie miał nowy album Williego Nelsona zatytułowany “American Classic”. Gościnnie pojawią się w nagraniach Norah Jones i Diana Krall. Sam Johnny Mandel w roli aranżera i Tommy LiPuma jako producent to niemal gwarantowany sukces wydawnictwa.W roku 1978 Nelson wydał „Stardust” i to te nagrania spodobały się słuchaczom. Krążek sprzedał się w ponad pięciu milionach egzemplarzy i jest do dziś największym komercyjnym sukcesem artysty.
Być może dlatego też postanowił powrócić do dawnych pomysłów i ponownie zaśpiewać klasykę muzyki rozrywkowej w postaci takich utworów, jak : The Nearness Of You,  Fly Me To The Moon, Come Rain Or Shine, If I Had You (z udziałem Diany Krall), Baby It’s Cold Outside (z udziałem Norah Jones) .Na fortepianie gra kapitalny Joe Sample, bas dziarsko dzierży w dłoniach Christian McBride, na perkusji poczyna sobie Lewis Nash. Zapowiada się uczta dla uszu na zimowe dni.

Zbigniew Namysłowski Quintet - “Nice & Easy”
Przyzwyczailiśmy się już do muzyki Zbyszka Namysłowskiego, jest stale obecna na naszych scenach (i na płytach). Ale z drugiej strony wydaje mi się, że jej niebywale wysoki poziom jest już tak dla wszystkich oczywisty, że przestajemy zwracać na to uwagę; ba, ważniejsze wydają się być nowe nazwiska i nowe pojawiające się trendy. A tak naprawdę twórczość Namysłowskiego góruje nad tym wszystkim zdecydowanie. Nie dlatego, iż nowe rzeczy nie są interesujące, ale dlatego, że mistrz pozostaje mistrzem! Jest kilku muzyków, którzy mają zupełnie wyjątkowe znaczenie dla polskiego jazzu. Niewątpliwie są wśród nich Komeda, Stańko, Urbaniak, ale myślę że najważniejszym z nich jest właśnie Zbigniew Namysłowski.Przypomnę, że gdy wybierano polskie najważniejsze jazzowe płyty powstałe w ciągu ostatnich 50 lat, to choć pierwsze miejsce zajęła „Astigmatic” Komedy – w nagraniu której Namysłowski miał swój niebagatelny udział, to drugie i trzecie miejsce zajęły płyty autorskie Pana Zbyszka. Mam wiele jego płyt (żałuję, że nie wszystkie) i z ogromną radością dołączam do nich najnowszą, znakomitą „Nice & Easy”. Jak zwykle są tu genialne tematy wypełnione interesującą treścią. Za każdym razem urzeka mnie dbałość o formę utworów i ich brzmienie. Trudno też wybrać swój ulubiony, ponieważ każdy oparty jest na jakimś interesującym pomyśle (czasem „zagadce”) – rytmicznym, harmonicznym. Brzmienie tego zespołu jest specyficzne nie tylko przez indywidualny wkład każdego z muzyków (to jest oczywiste), ale też przez bardzo mocne wykorzystanie puzonu. Gdy spojrzymy wstecz, to okaże się, że Namysłowski ma po prostu słabość do tego instrumentu (zna jego możliwości na wylot, bo sam na nim kiedyś grał). Wcześniej w zespołach też miał puzonistów: Stanisława Cieślaka („Winobranie”), Grzegorza Nagórskiego (na dwóch płytach potrójnego albumu „3 Nights”). Partie puzonowe są trudne, często bardzo szybkie, ale tak znakomity muzyk jak Jacek Namysłowski radzi sobie z nimi świetnie. Tematy są zwykle dość rozbudowane, dwuczęściowe, solówki także długie i utwory trwają co najmniej pięć, a częściej siedem, osiem minut. Płytę kończy czterominutowa perełka, kompozycja Cool Aviaq pięknie zagrana przez lidera, któremu akompaniuje tylko kontrabas (dwudźwięki i akordy!) i delikatnie uderzane palcami bębenki. Całość to bardzo poważny jazz, którym muzycy potrafią się po prostu bawić – najwyższa klasa umiejętności i artyzmu. Nie opisuję poszczególnych utworów, bo dla zainteresowanych to po prostu wielokrotne słuchanie obowiązkowe – i za każdym razem gwarantowana przyjemność w odkrywaniu nowych smaczków.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

7 stycznia 2010
„Zemsta”
Reż. Jan Świderski
Arcydzieło komediopisarstwa. Najpopularniejszy i najwybitniejszy utwór mistrza Aleksandra Fredry. Sztuka, która od swej premiery w 1834 r. nie schodzi z polskich scen. Wg. mnie inscenizacja w reżyserii Jana Świderskiego należy do najlepszych w całej  historii polskiego teatru. A więc do zobaczenia we czwartek. Gorąco polecam !!!
WYSTĘPUJĄ: Jan Świderski (Cześnik), Czesław Wołłejko (Rejent), Joanna Jędryka (Klara), Krzysztof Kalczyński (Wacław), Emilia Krakowska (Podstolina), Wojciech Pokora (Papkin), Aleksander Dzwonkowski (Dyndalski) i inni.