Kent Nagano

Dyrygent amerykański japońskiego pochodzenia - należy obecnie do światowej czołówki. Rozgłos zyskał w 1984, gdy Olivier Messiaen wybrał go jako asystenta dla Seiji Ozawy w przygotowaniach światowej prapremiery opery Święty Franciszek z Asyżu. Jego bogata dyskografia była wielokrotnie nagradzana - m.in. Diapason d’Or i dwukrotnie Grammy. Pracowal na stanowisku dyrektora artystycznego Berlińskiej Orkiestry Symfonicznej oraz ( po Zubinie Mehcie ) w Bawarskiej Operze Państwowej w Monachium, obecnie jest dyrektorem muzycznym Orchestre Symphonique de Montréal.
Program:
Weber: Overture to Oberon
Beethoven: Piano Concerto No. 1
Howard Shore: Olympic Fanfares
Stravinsky: The Firebird (complete ballet, 1910)
25 stycznia, Roy Thomson Hall.

Guns N’ Roses

Największy hard-rockowy debiut końca lat 80. Wydany w 1987 roku debiutancki album “Appetite for Destruction” przyniósł energetyczną i zadziorną muzykę z pograniczna rocka, metalu i punka oraz przeboje – m.in. “Paradise City’ i “Sweet Child O’ Mine”. Kolejnym wielkim osiągnięciem Axla, Slasha i spółki było wydanie w 1991 roku podwójnego albumu “Use Your Illusion”, który przyniósł im status światowych gwiazd, m.in. dzięki przebojom “Don’t Cry” i “November Rain” oraz coverowi utworu Boba Dylana “Knockin’ on Heaven’s Door”. Po wydaniu w 1993 roku składanki z punkowymi coverami “The Spaghetti Incident?” zespół praktycznie zakończył działalność.
W roku 2003 Slash, Duff McKagan i Matt Sorum założyli nowy zespół - Velvet Revolver, natomiast Axl postanowił kontynuować działalność pod szyldem Gunsów. Nowa płyta “Chinese Democracy”, zapowiadana od wielu lat i zarejestrowana przez nowe wcielenie Guns N’ Roses, ostatecznie ukazała się w listopadzie 2008 r. Album promowaly single “Chinese Democracy” oraz “Bet- ter”.14 września 2009 ogłoszono,że zespół ruszy w trasę koncertową. Pierwszą, azjatycką część trasy, Guns N’ Roses zainaugurowali występem 11 grudnia 2009 w Tajpej. Z kolei w Osace  zagrali jeden ze swych najdłuższych koncertów. Po raz pierwszy można było usłyszeć na żywo Catcher in The Rye, Scraped oraz Prostitute z albumu Chinese Democracy. Azjatycka część trasy koncertowej trwała do 19 grudnia, następnie do 4 lutego 2010 będzie można zobaczyć Guns N’ Roses w Kanadzie. Od 10 marca 2010 r. planowana jest trasa po Ameryce Południowej.
28 stycznia, Air Canada Centre.

Jann Arden Richards

Urodzona w Calgary kanadyjska piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek.  Będąc małą dziew- czynką słuchała takich wykonawców jak Petula Clark, Carly Simon, Sam Phillips, Syd Straw, Lyle Lovett. Jednak jej idolem pozostawała Karen Carpenter, która znana była z niezwykle pięknych ballad wykonywanych w zespole The Carpenters. Jann grała również na wielu innych instrumentach - jednym z nich była trąbka. Zagrała na niej w zespole Hiphhugger, który wkrótce się rozpadł. Wtedy też Arden zaczęła grać na gitarze na ulicach Vancouver, by zarobić trochę pieniędzy. Jann występowała potem w wielu klubach w mieście. Bardzo ciężko pracowała, by zostać zauważoną. Pierwszą, która ją dostrzegła, była Olivia Newton-John. Pojawiły się pierwsze propozycje. Kiedy po raz pierwszy stanęła na scenie śpiewając oklaskiwało ją około 15 osób. Teraz jest znaną, lubianą i popularną (szczególnie w Kanadzie) piosenkarką. Jann zaczęła wydawać płyty. Ta pierwsza i zarazem najważniejsza Time for Mercy została wydana w Los Angeles dzięki współpracownikowi Jann - Ediemu Cherneyowi. Album przyniósł ogromne zyski, płyta sprzedała się w nakładzie 250 tys. egzemplarzy. Potem powstały nowe płyty: Living Under June, Blood Red Cherry czy The Sound of. Znane stały się utwory takie jak: Could I be your girl, Cherry Popsicle, Good Mother czy Sleepless. Jann zdobyła 1. miejsce na zestawieniu listy Billboardu.
28,29,30 styczmia, Massey Hall.

Randy Bachman

Kanadyjski muzyk rockowy, gitarzysta. Urodził się w Winnipeg w Manitobie. Karierę muzyka rozpoczął w grupie Chad Allen and the Expressions, z której ostatecznie wyewoluowała bardzo popularna w Kanadzie i znana na świecie grupa The Guess Who. W grupie pełnił rolę prowadzącego gitarzysty. Wraz z Burtonem Cumingsem był kompozytorem większości wielkich przebojów zespołu. Już w czasie współpracy z The Guess Who rozpoczął karierę solową. Grupę tę opuścił w 1977, by założyć inny popularny zespół Bachman-Turner Overdrive. W 1979 założył, lecz już bez większego sukcesu inną grupę Ironhorse. Od tego czasu dzielił swój czas między karierę solową, a pracę w na przemian reaktywowanych The Guess Who i BTO. W 2005 wystąpił na kanadyjskiej scenie Live 8.
29, 30, 31 stycznia, Glenn Gould Studio.

Coś dla ucha i serducha

Richard Bona - “The Ten Shades of Blues”
Nazywany afrykańskim Stingiem, basista i wokalista z Kamerunu, Richard Bona, nagrał kolejny album studyjny “The Ten Shades of Blues”. Artystę charakteryzuje nieprawdopodobna wręcz muzykalność i umiejętność wykorzystywania rozmaitych instrumentów i środków wyrazu, by zaskakiwać odbiorcę raz po raz. Tytuł tego krążka jest zatem zwodniczy, bowiem utwory przynoszą rozmaite nastroje, niekoniecznie kojarzące się właśnie z bluesem.
Potwierdzeniem tych słów może być choćby temat „Shiva Mantra” nagrany w towarzystwie muzyków z Bombaju. W „Kumuralete” pobrzmiewają echa dawnej twórczości Bony. Jest melodyjnie, niebanalnie i zaskakująco. Cecha charak- terystyczna tego muzyka to niewątpliwie jego barwa głosu, na której swego czasu poznał się także gitarzysta Pat Metheny, zapraszając Richarda do projektu „Speaking of Now”. Zabawnie brzmi pastisz country w postaci „African Cowboy”. „Esukudu” jest balladą z jednym z najwspanialszych muzycznych motywów, jakie dane mi było słyszeć. Oczywiście nie mogło zabraknąć bluesa. W „Yara’s Blues” wokal Bony świetnie koresponduje z harmonijką ustną, rasowym Hammondem i saksofonem.
W „Sona Moyo” słychać Afrykę, brzmienie egzotycznych instrumentów i szarpany rytm, będący przypomnieniem rytuałów i tańców plemion Czarnego Lądu. Album kończy „Camer Secrets” z szeroko eksponowanymi dęciakami i oddalającym się saksofonem sopranowym w stylu Branforda Marsalisa.

Podróż z Bebel Gilberto
Gdy zima za oknem i śnieg sypie, warto pomyśleć o podróży do ciepłych, muzycznych zakątków świata. Taką propozycją może być klimat Brazylii i ostatni album Bebel Gilberto „All In One”.
Nowa płyta znanej na całym świecie brazylijskiej wokalistki Bebel Gilberto jest kolejnym dowodem na jej umiejętność łączenia nowoczesnych brzmień z duchem muzyki brazylijskiej.
Większość piosenek śpiewana jest w języku portugalskim, ojczystym języku Bebel i została stworzona i nagrana w jej domowym studio, dzięki czemu, jak mówi Bebel “muzyka ta jest bardziej indywidualna i technicznie bardziej dla mnie dostępna. Mogę zawsze coś zmienić lub dodać”.
Inspiracja do nagrania albumu pojawiła się wówczas, gdy artystka przebywała na wakacjach na Jamajce. Tam też wraz z Didi Gutman i jej gitarzystą nagrała kilka utworów do „All In One”. Szczególnie wyróżnia się “Chica Chica Boom Chic”, w której uwypuklone są mocne perkusyjne formuły, będące cechą charakterystyczną tradycyjnej muzyki brazylijskiej, czy też duet z Danielem Jobimem “Bim Bom”, które wcześniej nagrane było przez ojca Bebel - legendę bossa nowy Joao Gilberto.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

21 stycznia 2010
„Klik-Klak”
Reż. Ryszard Ber
Jedna z najlepszych  sztuk z bogatego dorobku Jarosława Abramowa-Newerlego. Urocza starsza pani o romantycznym imieniu Kornelia zaprasza na uroczysty wieczór trzech byłych mężów. Chwile sentymentalnych wzruszeń i zadumy przeplatają się z momentami zabawnych spięć między uczestnikami wspólnej kolacji. Bezpretensjonalna komedia, świetne aktorstwo. Goraco polecam !!!
Wystepuja: Maria Malicka, Jan Świderski, Henryk Borowski, Bronisław Pawlik, Jan Prochyra.

28 stycznia 2010
„Rewizor” Mikołaj Gogol
WIECZÓR JUBILEUSZOWY
Arcydzieło  dramaturgii  rosyjskiej i światowej  w przekładzie Juliana Tuwima i oryginalnej  inscenizacji Jerzego Gruzy. Jeden z najwybitniejszych spektakli w historii Teatru Telewizji.  Genial- ne Aktorstwo!!!
Występują: Tadeusz Łomnicki, Piotr Fronczewski, Anna Seniuk, Joanna Szczepkowska, Wojciech Pszoniak, Bogdan Baer, Wiesław Drzewicz, Wojciech Siemion, Witold Pyrkosz, Krzysztof Kowalewski, Jan Gałązka, Stefan Friedmann  i inni. Gorąco polecam !!!