Yannick Nézet-Seguin

Urodzony w Montrealu, niezwykle utalentowany kanadyjski dyrygent, rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku pięciu lat a dyrygentem postanowił zostać w wieku lat dziesięciu!
W 1994 roku został dyrektorem muzycznym polyphonique choeur de Montréal i rozpoczął studia w Conservatoire de Musique du Québec w roku następnym. Studiował również dyrygenturę u Józefa Flummerfelt i Hermanna Maxa w Westminster Choir College w Princeton, New Jersey.
Był dyrektorem muzycznym Orchestre Metropolitain du Grand Montréal, prowadzil słynną London Philharmonic Orchestra oraz Scottish Cham- ber Orchestra . W grudniu w drodze jednomyślnego głosowania, zostal dyrygentem Rotterdam Philharmonic Orchestra.
24 lutego, Roy Thomson Hall.

Eric Clapton

Eric Clapton w momencie rozpoczęcia solowej kariery był już wielką postacią rockowej sceny. Wcześniej pokazał swoje nieprzeciętne umiejętności grając w supergrupie Cream czy wcześniej w The Yardbirds i Bluesbreakers Johna Mayalla.
Jako solista zadebiutował w 1970 roku płytą “Eric Clapton”. Na niej pojawił się pierwszy z wielu solowych przebojów artysty - “After Midnight” . Mniej więcej w tym okresie Eric współpracował z zespołem Derek And The Dominos, z którym wylansował nieśmiertelną “Laylę”. Piosenka została napisana na cześć Patti Harrison, żony George’a z The Beatles, z którą gitarzysta się związał na kilka lat, “odbijając” ją przyjacielowi.
Początek lat 70. upłynął artyście także na mniej przyjemniej rzeczy - walce z uzależnieniem od narkotyków. Jak podają liczne źródła, tak na dobre jako solista Clapton zaistniał w 1974 roku. Wtedy ukazała się jego płyta “461 Ocean Boulevard”, z singlem “I Shot The Sheriff” (Boba Marley’a), który wylądował na szczycie listy przebojów.
Popularność Claptona osiągnęła wielkie rozmiary w latach 80., m.in. dzięki płytom “Money And Cigarettes”,  “Behind The Sun” (1985).
Były też w życiu Claptona wielkie tragedie. 27 sierpnia 1990 gitarzysta Stevie Ray Vaughan, który brał udział w tournée Claptona oraz dwóch członków ekipy technicznej zginęło w katastrofie helikoptera. 20 marca 1991, czteroletni Conor wypadł z okna z 53. piętra nowojorskiego apartamentu swojej matki. Smutek Claptona usłyszeć można w utworze “Tears in Heaven”, który posłużył za ścieżkę dźwiękową do filmu Rush, za który otrzymał nagrodę Grammy. W 2001 roku nagrał album Reptile, a w 2002 poprowadził koncert w Royal Albert Hall poświęcony George’owi Harrisonowi, który rok wcześniej zmarł na raka. W koncercie wzięli również udział m.in. Paul McCartney, Ringo Starr, Jeff Lynne, Tom Petty oraz Ravi Shankar. W roku 2004 wydał dwupłytowy album, na którym znalazły się covery legendy bluesa, Roberta Johnsona. W sierpniu tego roku wydał natomiast pierwszy album z nowymi nagraniami od pięciu lat – Reprise Records. 20 maja 2006 Clapton wystąpił z byłym perkusistą Queen – Rogerem Taylorem i byłym frontmanem Pink Floyd – Rogerem Watersem w Highclere Castle. W sierpniu pojawił się na koncercie Boba Dylana w Ohio. Ostatnio wydał płytę The Road to Escondido – nagraną wspólnie z inną legendą gitary – J.J. Cale’em.
21 lutego, Air Canada Centre.

Foreigner

Zespół został założony w 1976 roku w Nowym Yorku. Jego styl to charakterystyczna mieszanka rocka, R&B i popu. Od samego początku liderem grupy jest brytyjski gitarzysta Mick Jones. W 1977 roku formacja zadebiutowała płytą “Foreigner”. Do 1995 roku grupa nagrała 9 albumów i zanotowała kilka sukcesów na listach przebojów, między innymi z piosenkami “I Want to Know What Love Is”, “Waiting For A Girl Like You” i “Urgent”.
20-21 lutego, Casino Rama.

Jan Pietrzak

Satyryk, autor. Twórca “Kabaretu Hybrydy” oraz “Kabaretu Pod Egidą”. Twórca wielu patriotycznych piosenek oraz posiadacz wysublimowanego poczucia humoru. Pietrzak to, jak sam o sobie mówi, “wykopalisko archeologiczne”, ponieważ ciągle zajmuje się satyrą polityczną. Jednak w jego wykonaniu ten temat nigdy się nie starzeje i zawsze jest śmieszny. Krótko mówiąc: rządy w Polsce się zmieniają, Pietrzak - wręcz przeciwnie.
19-20 lutego, Polskie Centrum Kultury.

Coś dla ucha i serducha

Dagadana - “Maleńka”
DAGADANA to polsko-ukraińskie trio, które w niesamowity sposób łączy elementy muzyki folk z elektroniką i jazzem. Są odkrywczy i intrygujący. Z płyty “Maleńka” bije świeżość i nie brakuje pomysłów na ciekawe utwory. Znali się od trzech lat i cieszy fakt, że udało im się stworzyć projekt łączący na pozór tylko odległe zakątki słowiańskich ziem. Daga Greogorowicz (wokalistka i manager zespołu) pochodzi z Poznania, Dana Wynnytska (także wokalistka) swe dziecięce lata spędziła we Lwowie, natomiast męski pierwiastek w „Dagadana” stanowi obecność Miko Pospieszalskiego (kontrabas, skrzypce) z Częstochowy. Poznali się na krakowskich warsztatach „International Summer Jazz Academy”, by stworzyć unikalny projekt łączący w swej muzyce tradycję z nowoczesnością. Singlowy utwór doczekał się znakomitego teledysku . Jego reżyserem jest Anatoliy Lavrenishin z Kijowa - zdobywca wielu nagród w zakresie animacji .

Ana Moura
Młodą pieśniarką fado. Porównywana do Marizy i wielkiej portugalskiej śpiewaczki Amalii Rodrigues zdążyła nagrać kilka płyt, wystąpić w słynnej nowojorskiej sali Carnegie Hall i zachwycić swoim śpiewem członków grupy The Rolling Stones. Sam Mick Jagger bardzo chciał zaśpiewać z nią na scenie. I specjalnie nie można się temu dziwić. Artystka wydała niedawno swój nowy album “Leva-me Aos Fados”.
Ana Moura urodziła się w 1980 r. w portugalskim Santarém, tętniącej życiem stolicy prowincji Ribatejo. Jako nastolatka miała okazję zaśpiewać na przyjęciu bożonarodzeniowym, na którym znalazło się wielu fadistas (śpiewaków fado) i gitarzystów.
Los chciał, że wśród publiczności była sławna Maria da Fé, na której występ Any zrobił duże wrażenie. Jeszcze tego samego wieczora zaprosiła ona Anę, by ta zaśpiewała w jej domu w Sr.Vinho. Był to punkt zwrotny w karierze młodej wokalistki.
W 2003 r. ukazał się pierwszy solowy album Any „Guarda-Me a Vida Na Mão”. Płyta zebrała znakomite recenzje, została świetnie przyjęta przez publiczność zarówno portugalską, jak i międzynarodową. Jej nowy album „Leva-me Aos Fados” miłośnikom gatunku fado przynosi siedemnaście wysmakowanych nagrań.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

18 lutego 2010
„Rewers”
Tym razem nie Teatr  a  film zagości w czwartek. „Rewers” to przewrotna i pełna ironii opowieść o trzech pokoleniach kobiet, która jest jednocześnie filmowym spotkaniem trzech znakomitych aktorek - Agaty Buzek, Krystyny Jandy oraz Anny Polony. Na ekranie zobaczymy także Marcina Dorocińskiego oraz zupełnie nową znakomitą, kreację znanego z roli księdza Popiełuszki - Adama Woronowicza. Film jest laureatem 10 nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Gdynia 2009. Film był polskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

25 lutego 2010
„Tartuffe, czyli Obłudnik”
Reżyseria: Andrzej Seweryn
Bogaty nabożniś Orgon (Krzysztof Kolberger) bardzo wrażliwy na oznaki pobożności, przygarnia pod swój dach gorliwie świętoszkowatego Tartuffe’a (Michał Żebrowski ). Tartuffe jest młody, burzy się w nim krew i grają męskie namiętności. Bardzo ciekawa inscenizacja , znakomite aktorstwo. Goraco polecam!!!
Występują:  Zofia Rysiówna, Krzysztof Kolberger, Magdalena Cielecka, Michał Żebrowski, Marcin Przybylski, Maria Seweryn, Ewa Konstancja Bułhak, Igor Przegrodzki, Andrzej Seweryn  i  inni.