Nickelback

Kanadyjska grupa muzyczna wykonująca muzykę z pogranicza rocka i hard rocka, Zespół został założony w 1995 roku w małym miasteczku Hanna w prowincji Alberta  przez wokalistę i gitarzystę Chada Kroegera, basistę Mike Kroegera, gitarzystę Ryana Peake oraz kuzyna, perkusistę Brandona Kroegera.
Pierwszy rozgłos zespół zyskał w 2000 roku, wraz z ukazaniem się drugiej studyjnej płyty “The State”, z której to pochodził pierwszy przebój grupy “Leader of Men”, który odniósł spory sukces na zagranicznych listach przebojów. Dzięki temu zespół podpisał swój pierwszy poważny kontrakt płytowy z holenderską wytwórnią metalową Roadrunner Records. Światowy rozgłos grupa zyskała dzięki trzeciej płycie Silver Side Up”, wydanej we wrześniu 2001 roku. To właśnie z tej płyty pochodzi największy przebój grupy “How You Remind Me”, dzięki czemu zespół zdobył dużą ilość nagród, oraz rozpoczął światowe trasy koncertowe. Szacuje się że album sprzedano w ponad 10 milionach kopii na całym świecie. Wydana w październiku 2005 roku piąta pły- ta, “All the Right Reasons” osiągnęła bardzo duży sukces, sprzedając się w ponad 10-milionowym nakładzie na całym świecie, czego zasługą była z pewnością trwająca ponad dwa lata trasa koncertowa, zakończona we wrześniu 2007 roku.
Szacuje się, że zespół sprzedał ponad 31 milionów płyt na całym świecie, z czego 19 w Stanach Zjednoczonych. Zespół w trakcie swej działalności muzycznej miał także okazję występować na wielu prestiżowych festiwalach rockowych, m.in. Rock am Ring czy Pinkpop Festival. Zespół został sklasyfikowany na 11 pozycji w zestawieniu Chart Watch Extra: The Top 20 Album Sellers Of The 2000s, czyli najlepszych sprzedaży muzycznych, ustępując miejsca takim wykonawcom jak Linkin Park, Creed czy Tim McGraw, oraz zajął 2 miejsce w tym zestawieniu jako najlepiej sprzedający się zespół ze Stanów Zjednoczonych, ustępując miejsca jedynie zespołowi The Beat-les. Grupa w roku 2007 została wprowadzona do Canada’s Walk of Fame. Zespół jest także laureatem wielu prestiżowych nagród przemysłu muzycznego, m.in. Juno Awards, American Music Awards, Billboard Music Awards.
8 kwietnia, Air Canada Centre.

Buddy Guy

Buddy Guy urodził się 30 lipca 1936 r. Historia jego sukcesu rozpoczęła się w małym miasteczku Lettsworth w Luizjanie. Na gitarze nauczył się grać samodzielnie. Wybrał bluesa, muzykę, w której ideą jest improwizacja a dźwięki płyną prosto z serca.
Zawodową karierę muzyczną rozpoczął w 1950 r. w Baton Rouge, stolicy Luizjany. W tamtym czasie największy wpływ na niego miała muzyka Muddy’ego Watersa, pioniera elektrycznego bluesa . W 1957 r. Buddy przeprowadził się z Luizjany do Chicago, gdzie uczestniczył w bluesowym konkursie, konkurując z takim bluesowymi gitarzystami, jak Otis Rush i Magic Sam. W 1958 roku jego wysiłki nagrodzone zostały upragnionym kontraktem z wytwórnią Artistic Record.W 1960 r. Buddy dołączył do plejady gwiazd legendarnej wytwórni Chess Records. Pracował z takimi legendami, jak Muddy Waters, Willie Dixon, Sonny Boy Williamson i Little Walter, Howlin’ Wolf.
Przełom w karierze Buddy’ego nastąpił w 1970 roku, kiedy to The Rolling Stones zaprosili go do wspólnych występów podczas ich europejskiej trasy. Jego kariera rozkwitła podczas odrodzenia bluesa w latach 1980-1990, szczególnie od momentu, gdy Eric Clapton zaprosił go na prestiżową imprezę wszystkich gwiazd bluesowych “24 Nights”. W 1989 r. Buddy otworzył w Chicago własny klub “Buddy Guy’s Legends”, który stał się miejscem kultowym dla wielbicieli bluesa. W 1991 r. Eric Clapton zaprosił Buddy’ego na występ w londyńskim “Royal Albert Hall”. Koncert ten zaowocował intratnym kontraktem z wytwórnią Silverstone Records. Kolejnym wspaniałym albumem artysty okazał się krążek “Damn Right Got The Blues”. Natchnieniem dla tej płyty byli tacy gitarzyści, jak Jeff Beck, Eric Clapton i Mark Knopfler. Buddy zadedykował znajdujący się na niej utwór “Remembrin Stevie” swemu staremu przyjacielowi Steviemu Rayowi Vaughanowi. 14 marca 2005 r. Buddy Guy dołączył do Rock And Roll Hall Of Fame, którego członkami są m.in. Eric Clapton i B.B. King. Buddy Guy otrzymał m.in. pięć nagród Grammy oraz 24 nagrody W.C. Handy Awards, obecnie Blues Music Awards, zwanych też potocznie “bluesowymi oscarami”, a także Medal Kongresu USA (Congressional Medal Of Arts) wręczony przez prezydenta USA za szczególnie przyczynienie się do rozpowszechnienia i wspomagania twórczości w USA.
9 kwietnia,  Massey Hall.

Brad Mehldau

Brad Mehldau to bez wątpienia jeden z najwybitniejszych współczesnych jazzmanów. Ma na koncie kilkanaście płyt autorskich - solowych, w duetach i triach - oraz udział w niezliczonych sesjach nagraniowych innych artystów. Koncertuje w najbardziej prestiżowych klubach i salach całego świata, komponuje, aranżuje, pisze erudycyjne artykuły do branżowych magazynów, a w książeczkach dołączanych do swoich płyt zamieszcza eseje dotyczące sztuki, historii, poezji. Występował z takimi gwiazdami jazzu jak: Pat Metheny, Wayne Shorter, Joshua Redman, Christian Mc-Bride, Michael Brecker, Chris Potter, Kurt Rosenwinkel, Jimmy Cobb, czy Brian Blade.
10 kwietnia, Massey Hall.

Emilie-Claire Barlow

Rok 2002 był datą przełomową nie tylko w karierze młodej wokalistki z Toronto ale i dla calej światowej wokalistyki jazzowej. Wtedy to z chwilą odebrania z rąk jury nominacji do prestiżowej nagrody Juno Award w kategorii “Vocal Jazz Al-bum of the Year” zapewniła sobie miejsce w panteonie współczesnych wokalistek jazzowych.
Urodzona w rodzinie muzyków, ojciec był perkusistą a matka piosenkarką, Emilie swoją przygodę ze śpiewaniem rozpoczęła w wieku 6 lat użyczając głosu w emitowanych w lokalnych stacjach radiowych spotach reklamowych. Ojciec zaszczepił w niej miłość do muzyki big bandowej. Sam zresztą przez ponad 12 lat był perkusistą w Boss Brass, słynnej orkiestrze z Toronto pod dyrekcją puzonisty Roba McConnella.
Po nominacji do nagrody Juno Award wokół Emilie zrobiło się bardzo głośno nie tylko w Toronto, ale i na świecie. Krytycy muzyczni prześcigali się w pochwałach dla młodej artystki obdarzonej  ciepłym głosem i darem lekkiej improwizacji. Po latach od otrzymania nagrody Emilie nie spoczęła na laurach, skrupulatnie budując swój misterny postument w panteonie jazzowych wokalistek coraz głośniej odbijając się echem w przepastnym rynku muzyki jazzowej. W 2008 została wyróżniona prestiżową nagrodą Female Vocalist of the Year.
15 kwietnia, Glenn Gould Studio.

FILM FILM FILM

The Last Song
Oparta na powieści Nicholasa Sparksa historia ojca, który chce naprawić swoje relacje z córką (Miley Cyrus). W tym celu zabiera ją na wakacje do małej przybrzeżnej miejscowości na Południu Ameryki, gdzie zamierza wykorzystać swoją szansę i jedyną rzecz, jaka ich łączy - muzykę.
Edge of Darkness
To pełen emocji thriller rozgrywający się w świecie polityki i wielkiego biznesu. Thomas Craven (Mel Gibson) to doświadczony detektyw wydziału zabójstw bostońskiej policji i samotny ojciec. Kiedy jego jedyne dziecko - 24-letnia Emma (Bojana Novakovic) zostaje zamordowana przed jego domem, wszyscy są przekonani, że celem zamachu miał być właśnie on. Prowadząc dochodzenie Thomas Craven dowiaduje się o tajemniczym życiu córki i jej zabójstwie. Śledztwo prowadzi go do świata polityki i wielkiego biznesu, gdzie rząd wynajął tajnego agenta Dariusa Jedburgha (Ray Winstone), aby ten pozbył się wszystkich dowodów w sprawie śmierci córki Cravena.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

8 kwietnia 2010
„Skąpiec”
Jedna z najbardziej znanych komedii Moliera. Znakomita analiza człowieka, któremu pieniądze zastępują wszystkie inne wartości. Fenomenalna kreacja Zbigniewa Zapasiewicza nabiera tak niezwykłych wymiarów, że chwilami staje się on postacią nie tyle komiczną, co godną współczucia. Jego obłąkańcza miłość do pieniędzy budzi śmiech i przerażenie. Świetny przekład tekstu Moliera, dokonany przez Bohdana Korzeniewskiego brzmi bardzo współcześnie.
Obsada: Zbigniew Zapasiewicz, Jan Kobuszewski, Mirosława Dubrawska , Gustaw Lutkiewicz, Franciszek Pieczka, Adam Ferency, Jerzy Turek.

Wieczór Filmowy

Poniedziałek 12 kwietnia, godz. 19.30
Dzień Świra
Reżyser  Marek Koterski w 90 minutach skomentował w wybitnie trafny sposób szereg narodowych wad Polaków. Film odniósł niebywały sukces - został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i publiczność. Uhonorowany m.in. główną nagrodą – Złotymi Lwami – na XXVII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zdobył nagrody za kreację Marka Kondrata i za dźwięk. Film zdobył również 2 Orły w kategoriach Najlepszy Aktor (Marek Kondrat) i Najlepszy Scenariusz.
Obsada: Marek Kondrat, Piotr Machalica, Andrzej Grabowski, Michal Koterski, Zbigniew Buczkowski, Tomasz Dedek, Cezary Pazura, Cezary Żak i inni.