Ingrid Fliter

Argentyńska pianistka. Naukę gry na fortepianie zaczęła z Elizabeth Westerkamp. Jej publiczny debiut nastapił w wieku 11 lat. W wieku 16 lat zadebiutowała na koncercie w Teatro Colón. W 1992 r., za namową Marthy Argerich, Fliter przeniosła się do Europy i kontynuowała naukę z Witaljem Margulisem w Hochschule für Musik we Freiburgu. Później była studentką z Carlo Bruno w Rzymie oraz z Franco Scali i Borisa Petrushanskego w Akademii “Incontri Maestro” col, Imola. Brała udział w kursach mistrzowskich z Leona Fleishera, Aleksandra Lonquicza i Louisa Lortie.jej opiekunem był także Zoltán Kocsis. W 2000 roku została laureatką II nagrody na XIV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Na przełomie 2001 i 2002 roku wystapiła w Filharmonii Narodowej. W styczniu 2006 roku wystapiła z koncertem w Stanach Zjednoczonych u boku Atlanta Symphony Orchestra.
3 czerwca, Roy Thomson Hall.

James Taylor

Ikona amerykańskiej piosenki, jeden z najpopularniejszych piosenkarzy lat siedemdziesiątych, jest mistrzem świata balladzistów. W latach osiemdziesiątych kariera piosenkarza uległa jednak załamaniu. Wielkim sukcesem zakończył się powrót muzyka w bardziej popowym repertuarze, który nastąpił w końcu lat dziewięćdziesiątych. W 1997 James Taylor zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album popowy. W 2000 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

Carole King

Właściwie Carole Klein  amerykańska autorka piosenek, pianistka i piosenkarka o światowym uznaniu. Debiutowała w 1970 solowym albumem Carole King: Writer. W latach 60. zdobyła sławę jako autorka piosenek, do których teksty pisał jej ówczesny mąż Gerry Goffin. Tandem autorski King-Goffin dostarczył przeszło 100 piosenek, wśród wykonawców ich utworów byli m.in The Shirelles, The Drifters, Bobby Vee, Little Eva, The Chiffons, The Monkees, Aretha Franklin, Dusty Springfield, The Byrds, The Animals, The Beatles.
28 maja, Air Canada Centre.

Diana Ross

Jedna z najlepszych wokalistek w historii muzyki rozrywkowej. Urodziła się w 1944 roku w Detroit. Pod koniec lat 50. założyła zespół The Primettes, który niebawem zmienił nazwę na The Supremes.
Grupa w latach 60. umieściła 12 przebojów na szczycie amerykańskiej listy, sprzedała ponad 50 mln. egzemplarzy płyt i stała się najpopularniejszym obok The Beatles zespołem na świecie.
W roku 1970 Diana rozpoczęła karierę solową. Wydała album “Diana Ross”, który odniósł wielki sukces komercyjny. W ciągu ponad 40 lat kariery Diana Ross sprzedała ponad 100 milionów płyt, 18 jej hitów trafiło na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów.
Współpracowała między innymi z The Temptations, Steviem Wonderem, Marvinem Gayem, Michaelem Jacksonem. Na swoim koncie ma kilkadziesiąt prestiżowych nagród i tytułów. Diana to nie tylko wokalistka, ale również wspaniała aktorka i ikona świata mody.
31 maja, Roy Thomson Hall.

Eddie Izzard

Brytyjski komik i aktor. Wygrał dwa razy nagrodę Emmy dla komików stand-up. Wyróżnia się charakterystycznym stylem czyli kapryśnym monologiem, w którym dość często przeklina, dodatkowo jego występy często posiadają elementy pantomimy a także podział na role (np. Death Star Canteen, z występu Circle). Znany również z głównej roli w serialu The Riches.
30-31 maja, Massey Hall.

Dave Matthews Band (DMB)

Amerykański zespół muzyczny założony w Charlottesville, w stanie Virginia, na początku 1991 roku przez urodzonego w RPA Dave’a Matthewsa.
W początkowych latach działania w skład zespołu wchodzili Carter Beauford (perkusja), Stefan Lessard (gitara basowa), LeRoi Moore (saksofon), Boyd Tinsley (skrzypce), Peter Griesar (instrumenty klawiszowe). W roku 1994 Peter Griesar opuścił zespół.
19 sierpnia 2008 roku na skutek obrażeń odniesionych w wyniku wypadku zmarł saksofonista LeRoi Moore. Koncert zagrany tego dnia w Los Angeles został zadedykowany zmarłemu koledze, Dave Matthews podczas przerwy powiedział “It’s always easier to leave than to be left” (z ang. “zawsze łatwiej jest odejść, niż być zostawionym”).
Od momentu śmierci Moora zespół jest wspomagany podczas koncertów przez saksofonistę Jeffa Coffina (Bela Fleck and The Flecktones), który nie został jednak oficjalnym członkiem zespołu. Jeff Coffin podobnie jak gitarzysta Tim Reynolds i trębacz Rashawn Ross brał również udział w sesji nagraniowej albumu Big Whiskey and the GrooGrux King. Wszyscy trzej muzycy wspomagają również zespół podczas trasy koncertowej 2010.
1 czerwca, Molson Amphitheatre.

Julio Iglesias

Słynny hiszpański wokalista, ma na koncie ponad 250 milionów sprzedanych płyt, co nie udało się jeszcze do tej pory żadnemu artyście, czemu zawdzięcza fakt że jego nazwisko znalazło się w Księdze Rekordów Guinnessa. Odebrał także rekordową liczbę 2650 złotych i srebrnych płyt. I mimo, że to James Brown określany jest jako najciężej pracujący człowiek w show-biznesie, Julio ze swoimi 4600 występami z pewnością nie jest za nim daleko w tyle. Jest bez wątpienia rekordzistą także pod innym względem - w swojej karierze wydał prawie 80 albumów. Jego delikatny, romantyczny wokal w połączeniu z gorącymi latynoskimi aranżacjami wciąż podbija serca fanów.
Julio José Iglesias de la Cueva urodził się w 1943 roku w Madrycie. Początkowo planował zostać prawnikiem, czynnie uprawiał także sport. Niestety karierę sportową przerwał wypadek samochodowy, któremu artysta uległ w połowie lat 60. Wtedy też zaczął grać na gitarze i pisać pierwsze piosenki.
W 1968 roku Julio wystąpił na festiwalu piosenki hiszpańskiej w Benidorm, gdzie wykonał swój utwór “La Vida Sigue Igual”, który przyniósł wokaliście zwycięstwo w imprezie. Niebawem podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Discos Columbia. W latach 70. Julio Iglesias koncertował w całej Europie i Ameryce Łacińskiej, promując kolejne przebojowe piosenki. Pod koniec dekady był już popularny niemal na całym świecie.
W 1978 roku podpisał umowę z CBS International. Wtedy też zaczął nagrywać nie tylko po hiszpańsku, ale również po włosku, francusku i po angielsku. Dzięki temu podbił także Wyspy Brytyjskie oraz Stany Zjednoczone. W 1984 roku odniósł wielki sukces albumem “1100 Bel Air Place”, zawierającym duety, między innymi z Willi Nelsonem i Dianą Ross. W 1988 roku nagrał kolejny świetny duet, światowy przebój “My Love”, tym razem ze Stevie Wonderem.
W latach 90. Julio Iglesias skupił się na nagraniach hiszpańskojęzycznych, a jego popularność wciąż utrzymuje się na wysokim poziomie. Płyty artysty sprzedają się w milionowych nakładach, a on sam koncertuje na całym świecie.
2-3 czerwca, Casino Rama.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

27 maja 2010
„Zacne grzechy”
Fenomenalna polska komedia kostiumowa z 1963 roku na podstawie powieści Siedem zacnych grzechów głównych Tadeusza Kwiatkowskiego  w gwiazdorskiej  obsadzie!!!
Występują: Irena Kwiatkowska, Henryk Bąk, Andrzej Szczepkowski, Bogumił Kobiela, Wiesław Gołas, Mieczysław Czechowicz, Witold Pyrkosz,  Franciszek Pieczka,  Jarema Stępowski, Ludwik Benoit  i inni.

3 czerwca 2010
„Szczęście Frania”
Lekka komedia miłosna, w której pobrzmiewają także tony serio. Tradycyjnie zainscenizowany i dobrze zagrany spektakl Agnieszki Glińskiej umiejętnie je wydobywa. Zza fasady komizmu wyłania się “mały”, lecz autentyczny dramat szlachetnego człowieka, któremu niskie urodzenie staje na drodze do tytułowego “szczęścia”.
Obsada aktorska: Maciej Stuhr, Joanna Szcze-pkowska, Krzysztof Stroiński,  Bartosz Opania i inni.