Isabel Bayrakdarian

Urodziła się w Libanie, z pochodzenia jest Armenką, mieszkała i studiowała w Kanadzie, koncertuje w Europie, jest znana na całym świecie.
Isabel Bayrakdarian jest sopranistką. Śpiewa od dzieciństwa - które spędziła w Libanie i Armenii. Jako nastolatka przeprowadziła się do Kanady i wstąpiła na Uniwersytet Toronto. Stopień inżyniera {sic!} otrzymała w 1997 roku, po czym poświęciła się sztuce, szkoląc głos i występując w ariach operowych największych mistrzów. Jej mężem jest pianista Serouj Kradjian.
Pierwsza jej płyta “Joyous Light”, “Radosne światło”, wyprodukowana została w marcu 2002 roku i sięgnęła pierwszego miejsca kanadyjskich klasycznych ‘list przebojów’. Wkrótce po tym, artystka zaśpiewała w dwóch zupełnie odmiennych filmach: Ararat Atoma Egoyana i Władca Pierścieni: Dwie Wieże Petera Jacksona (w tym ostatnim wykonując piosenkę Evenstar, Gwieździe Wieczornej).
Druga płyta śpiewaczki “Azulao” zwyciężyła w rywalizacji o Juno, najważniejsze nagrody przemysłu muzycznego Kanady, w kategorii Klasyczna indywidualna lub chóralna płyta roku. Na płycie znajdują się rozmaite arie operowe: Giulio Cesare Haendla, arie skomponowane przez Carla Heinricha Grauna, Johanna Adolfa Hasse i Johanna Matthesona.
Kolejne lata, tj. 2003 - 2006, przyniosły kolejne nagrody Juno - artystka zdobyła trzy z kolei. Wydała także album, owoc współpracy z Kanadyjczykami Russellem Braunem i Michaelem Schade. Są na nim arie i duety Mozartowskie.
Regularnie ukazują się filmy obrazujące poszukiwania muzyczne śpiewaczki, m. in. A Long Journey Home - o Armenii, czy Don Giovanni Mozarta: Live from Salzburg.
Ciekawostka: Isabel Bayrakdarian wystąpiła również w filmie dokumentalnym produkcji BBC, ZDF i Telewizji Polskiej, pt. Holocaust: A Music Memorial from Auschwitz. Poruszająco zaśpiewała w nim po polsku fragment Symfonii pieśni żałosnych Henryka Mikołaja Góreckiego.
Program torontońskiego koncertu: Khachaturian: Waltz from Masquerade; Khachaturian: Three Armenian Songs; Khachaturian: “Adagio of Spartacus and Phrygia” from Spartacus; Ravel: Shéhérazade; Rimsky-Korsakov: Scheherazade.
18 czerwca Roy, Thomson Hall.

Beethoven: Symphony No. 9

IX Symfonia d-moll op. 125 Ludwiga van Beet-hovena to ostatnia ukończona symfonia tego kompozytora i zarazem jedno z najsłynniejszych i najwybitniejszych dzieł muzyki poważnej. Znana także jako “Symfonia radości”, popularna jest głównie dzięki finałowej kantacie do słów “Ody do radości” Friedricha von Schillera.
19 czerwca, Roy Thomson Hall.

Jethro Tull

Grupa została założona w 1967 i istnieje do dziś. Skład zespołu zmieniał się na przestrzeni lat, lecz jego filarem, nadającym mu kształt artystyczny, pozostaje cały czas ekstrawagancki lider – flecista Ian Anderson. Grupa wypracowała charakterystyczne brzmienie oparte na rytmicznej grze perkusji, basu, gitary prowadzącej i instrumentów klawiszowych, sporadycznie grających melodyjne riffy, połączone z wibrującym dźwiękiem fletu i bardzo charakterystycznym, załamującym się śpiewem Andersona. Teksty piosenek są bardzo poetyckie, często ironiczne i prowokacyjne.
W pierwszych latach działalności zespół grał popularny wtedy white blues, na skutek czego powstały płyty This Was i Stand Up oraz brytyjski folk rock, który z kolei usłyszeć mamy okazję na trzecim albumie studyjnym Benefit. W roku 1971 grupa, zmierzając w kierunku hard rocka i wzorując się częściowo na bardzo popularnym wtedy Led Zeppelin, stworzyła album Aqualung. W 1972 zespół wszedł w nurt rocka progresywnego. Tak powstał album Thick as a Brick, a później A Passion Play. Lata te można określić mianem “złotego okresu” zespołu, ponieważ nagrane potem albumy nie odniosły już tak dużych sukcesów. Ostatni z wyżej wymienionych longplayów spotkał się z dużą dawką krytyki ze strony dziennikarzy, z kolei następne - War Child (pierwotnie Ian chciał nakręcić film o tym samym tytule) i Minstrel in the Gallery - nie przypadły do gustu fanom zespołu. Czasy te zostają podsumowane wydanym w 1976 roku albumem Too Old to Rock’N'Roll: Too Young to Die, który w początkowych zamierzeniach Andersona miał być musicalem.
Zainteresowanie wzbudziły wydane w latach 1977 i 1978, jakby na przekór rewolucji punkowej, ambitne i inspirowane szkocką muzyką ludową płyty Songs From the Wood i Heavy Horses. Najtrudniejszy dla zespołu okres przypada na longplaye Stormwatch oraz A stworzone na bazie gatunku new romantic. Spektakularnych sukcesów nie odniosły także kolejne albumy, aż do pojawienia się Crest of a Knave (1987), wzorowanego na muzyce tworzonej przez zespół Dire Straits. Dzięki temu albumowi zespół otrzymał nagrodę MTV w kategorii “najlepsza grupa heavy metalowa”, co dla wszystkich członków było dużym zaskoczeniem. Na kolejnych krążkach zespołu (Roots to Branches i J-Tull Dot Com) można wyczuć inspirację muzyką Dalekiego Wschodu. We wszystkich jednak nagraniach łatwo daje się zauważyć folkowe, celtyckie korzenie grupy i jej szkockiego lidera.
Przez wielu za najlepszy album zespołu uważany jest Aqualung z 1971, zawierający w drugiej części utwory poświęcone rozważaniom Andersona o religii, w pierwszej poświęcony bezdomnym kloszardom (tytułowy “Aqualung”). Kolejna płyta, Thick as a Brick 1972, to jedna 40-minutowa poetycka suita rockowa, podobnie jak wydana po niej A Passion Play 1973. Pierwsza progresywno-rockowa płyta zespołu stała się wzorem dla kolejnych twórców albumów koncepcyjnych.
18 czerwca, Molson Amphitheatre.

Adam Lambert

Amerykański piosenkarz, autor tekstów piosenek, aktor z San Diego. W maju 2009 roku zdobył drugie miejsce w ósmej edycji American Idol. 23 listopada 2009 roku wydał swój debiutancki album For Your Entertainment. Krążek zadebiutował na miejscu #3 listy Billboard 200. Album sprzedał się w nakładzie 605.000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych.
Urodził się w Indianapolis  jako syn projektantki wnętrz Leili oraz pracownika Novatel Wireless Ebera Lamberta. Krótko po jego narodzinach rodzina przeprowadziła się do San Diego, gdzie dorastał na ranczo Peñasquitos. Uczęszczał do Deer Canyon Elementary School, Mesa Verde Middle School, gdzie był zwycięzcą konkursu “Airband” (za Thriller Michaela Jacksona) oraz Mount Carmel High School (MCHS), w której należał do koła teatralnego, chóru, a także występował w szkolnym jazzowym zespole “MC Jazz”. Za wpływowych artystów uważa Davida Bowie, Madonnę, Michaela Jacksona, zespół Queen i Led Zeppelin.
19 czerwca, Molson Amphitheatre.

Lionel Richie

Sławę zyskał jako frontman grupy muzycznej The Commodores, a po odejściu z niej w 1981 rozpoczął trwającą do dziś karierę solową.
Wydany w 1982 album pt. Lionel Richie trafił na trzecie miejsce list przebojów, sprzedając się w nakładzie 4 milionów sztuk. Kolejny album zatytułowany Can’t Slow Down sprzedał się w dwukrotnie większym nakładzie oraz uzyskał nagrodę Grammy w kategorii The Album of the Year 1984. Trzeci album wydany w 1986 pt. Dancing on the Ceiling przyniósł prawdopodobnie jego najbardziej znany utwór pt. “Say You, Say Me” oraz nie mniej cenione “Dancing on the Ceiling” czy “Se La”. Kolejne albumy Richiego, takie jak Back to Front, Louder Than Words, czy Time nie zyskały już spodziewanego sukcesu komercyjnego.
Wraz z Michaelem Jacksonem skomponował utwór We Are the World, który w 1985 został wykonany przez supergrupę znanych amerykańskich artystów na rzecz głodującej ludności Afryki (przedsięwzięcie USA for Africa).
Obecnie, prawdopodobnie w nadziei na powtórzenie sukcesów z lat 80., Richie zarzucił nowoczesność na rzecz starszego stylu muzycz- nego, w jakim operował. Pisał piosenki dla Diany Ross.
23 czerwca, Casino Rama.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

17 czerwca 2010
„Niespotykanie spokojny człowiek”
Reż. Stanisław Bareja
Znakomita komedia  powstała  jakby “na uboczu” kinowych produkcji Barei. Tytułowym bohaterem  jest Stanisław - rolnik, który po wojnie przywędrował z zabużańskiej wsi na Ziemie Odzyskane. Tu - podobnie jak Kargul i Pawlak, których notabene przypomina - założył gospodarstwo i teraz po latach przyszło mu desperacko walczyć o to, by jego syn Tadeusz nie wywędrował do miasta i przejął po nim schedę. A walka to trudna, gdyż młodzieniec zakochał się w robotnicy z fabryki włókienniczej i planuje ślub. W rolach głównych: Janusz Kłosiński, Ryszarda Hanin,  Małgorzata Potocka , Stanisław Tym,  Jerzy Turek, Ludwik Benoit I inni.

24 czerwca 2010
„Ballada o zabójcach”
Współczesna komedia pełna zaskakujących zwrotów akcji. Trzech płatnych zabójców ściga młodego chłopaka, który miał pecha zakochać się w dziewczynie z bogatego domu. Matka chce wydać ją za producenta czekolady, w związku z czym postanawia usunąć rywala, który zawrócił córce w głowie. Obsada: Marian Opania, Zbigniew Zamachowski, Rafal Mohr  i inni.