Polityczne gadu, gadu

Dwie kolejne śmiertelne ofiary wśród polskich żołnierzy służących w Afganistanie przypomniały naszym politykom oraz opinii publicznej, że bierzemy udział w działaniach wojennych. Koszt naszego uczestnictwa w sojuszniczej misji liczy się nie tylko w milionach złotych kosztów naszej ekspedycji, w zużytym i zniszczonym sprzęcie, ale także - niestety - w ofierze życia.
Reakcja naszych polityków jest niestety mało dojrzała. O tym, że nasza obecna misja w Afganistanie nie cieszy się poparciem opinii publicznej, wie chyba każdy. I nie jest to coś zaskakującego, wiekszość Europejczyków chciałoby wyjścia swych armii z kraju, o którym wiemy mało i którego problemy mało kogo naprawdę obchodzą. Nasza opinia publiczna nie jest tak naprawdę informowana, po co tam jesteśmy, jakie są etapowe i finalne cele, jaka jest strategia wyjścia NATO, co uznamy za sukces, a co za porażkę! Przy tym, kiedy już ktoś z rządu do wyborców na temat Afganistanu mówi, to traktuje nas jak przedszkolaków, i opowiada im dyrdymały, że niby spłacamy jakiś dług moralny, historyczny(?) zaciągnięty wobec afgańskich pow-stańców walczących z inwazją ZSSR! To już totalna paranoja w argumentacji. Oczywiście, nawet najlepsze argumenty i najlepsza kampania informacyjna nie muszą ludzi do linii politycznej rządu przekonać. Wojny w odległych krajach nie są nigdzie zbyt popularne. Taka jest już natura rzeczy! Ale po to jest rząd, aby realizował interesy polityczne państwa, czasem wbrew nastrojom opinii publicznej.
Tymczasem nasz premier i jego kandydat na prezydenta, marszałek Komorowski na smutne wieści z Afganistanu zareagowali nerwowo i zupełnie niepotrzebnie podnieśli temat szybkiego wycofania się Polski z operacji NATO. I to jeszcze tworząc swymi wypowiedziami wrażenie, że chodzi o wycofanie się jednostronne, bez konsultacji i porozumienia z NATOwskimi sojusznikami! To jest błąd w sztuce politycznej. Tego rodzaju zupełnie nagła zmiana tematu, wyskakiwanie w środku kampanii z jakimiś pomysłami, byle tylko zadowolić zaniepokojony elektorat, podważa naszą wiarygodność jako politycznego partnera. Nie miejmy złudzeń. Nasi sojusznicy patrzą na nas uważnie. Problemy sprzętowe, kwestie dyscypliny, sposób prowadzenia sądowych procesów wobec żołnierzy oskarżonych o zbrodnie wojenne, etc. budują nasz obraz w NATO. Po drugie, taka reakcja powiększa stopień ryzyka samej misji tam, na miejscu, bo Talibowie natychmiast dostają informację, że polski rząd jest słaby i nawet lekkie straty w ludziach mogą podkopać naszą determinację w doprowadzeniu operacji do zamierzonego końca. Ktoś nam w końcu przypomni, że do NATO dobijaliśmy się z wielkim uporem, z członkostwa w pakcie czerpiemy nie tylko dumę , ale i wymierne zyski polityczne (inna sprawa, czy umiemy swoje członkostwo wykorzystywać optymalnie). Dlatego nieprzemyślane zachowania są nam zupełnie niepotrzebne.
Niestety, prowadzenie polityki pod słupki sondażowe wytwarza swoiste nawyki i trudno się potem od takich nawyków uwolnić. Kandydat Komorowski plecie naprawdę trzy po trzy, ale jest nauczony tego, że to nie ma większego znaczenia, bo jego partia ma obecnie monopol na publiczną akceptację. I dlatego nikt kandydata dotąd nie wziął w sztabie wyborczym pod kontrolę, nikt mu nie wytłumaczył, że lepiej milczeć niż ujawniać swą ignorancję w nieomal każdej dziedzinie, jakiej się dotknie. Pytanie, czy Komorowski będzie równie niefrasobliwy w swych wypowiedziach już jako prezydent RP.

Milczeć też raczej wypada naszym politykom wobec raczej mało sympatycznej afery, w jaką ”wpakował” Polskę uważny funkcjonariusz Służby Granicznej. Wypowiadać powinny się tylko nasz sąd i prokuratura, i to też najlepiej jedynie w oparciu o suche przepisy i międzynarodowe regulacje prawne. Złapanie agenta Mossadu z fałszywym paszportem umieściło nas bowiem między politycznym młotem i kowadłem. Europejski Nakaz Aresztowania jest? Jest! Prawnie powinniśmy wydać gościa Niemcom? Powinniśmy. Takie mamy zobowiązania unijne. No to jaki jest problem, ktoś zapyta.  Wszak chcemy być w Unii wiarygodni, chcemy udowodnić, jakimi to jesteśmy doskonałymi Europejczykami! Tyle tylko, że wydanie Niemcom (czy komukolwiek innemu) obywatela Izraela będzie nas drogo kosztować. Izrael swoich interesów i swoich obywateli (a co dopiero funkcjonariuszy!) broni wszelkimi metodami. I akurat jakieś tam legalistyczne detale nikogo w Jerozolimie nie wzruszają. Właśnie niedawno izraelskie komando, na oczach całego świata, rozprawiło się z pacyfistyczną flotyllą, forsującą blokadę Gazy, i sam prezydent USA, Obama mógł sobie Izraelowi najwyżej… pomachać chorągiewką na Dzień Izraela. A co dopiero my, szaraczki wielkiej polityki! Jeśli nie wydamy Izraelczyka Izraelowi, dostaniemy za swoje na sto rozmaitych sposobów. To więcej jak pewne. Pytanie, gdzie i kiedy, ale gdzieś i kiedyś na pewno! No i co? Opłaca się uważna służba i sprawdzanie dokumentów podejrzanych pasażerów w tranzycie? Ale z drugiej strony, jak kiedyś ktoś na lotnisku machnie ręką na jakiegoś fundamentalistę, lecącego z Wiednia przez Warszawę do Dubaju, to będzie krzyk, że przepuszczamy terrorystów. Eh, biednemu zawsze wiatr w oczy!

WMW