Anton  Kuerti

Urodzony w  1938 roku w Wiedniu pianista, pedagog, kompozytor i dyrygent. Karierę rozpoczął od wykonania Koncertu Fortepianowego Edwarda Griega z Boston Pops Orchestra w wieku 11 lat. Studiował muzykę na Longy School of Music, Cleveland Institute of Music i Curtis Institute. Jego nauczycielami byli Arthur Loesser, Rudolf Serkin i Mieczysław Horszowski. Jego syn Julian Kuerti jest asystentem dyrygenta w Boston Symphony. W programie utwory Roberta Schumanna.
20 lipca, Koerner Hall, The Royal Conservatory, 273 Bloor St. W.

Simon & Garfunkel

Paul Simon i Art Garfunkel, to amerykański duet, który tworzył w latach 60. i 70. Ich muzyka określana jako folk-rock zdobyła dużą popularność, co prze- kładało się na wyniki sprzedaży longplayów. Utwory takie jak “Mrs Robinson”, Sound of Silence”, “I Am a Rock,” czy “A Hazy Shade of Winter” na stałe wpisały się w historię światowej muzyki rozrywkowej. Muzyka grupy, wykonywana zwykle przy akompaniamencie gitary akustycznej i delikatnie grającego zespołu rockowego, charakteryzowała się wpadającymi w ucho melodiami i trafiającymi do młodzieży tekstami. Choć grupa nagrywała zaledwie sześć lat, pozostawiła po sobie olbrzymi katalog przebojów. Mimo że duet rozwiązał się w 1970 r., obaj muzycy spotykają się okazjonalnie, by dawać koncerty. Do największych przedsięwzięć tego typu należał darmowy koncert w nowojorskim Central Parku w roku 1981, który zgromadził pół miliona widzów. Ostatnia północnoamerykańska trasa koncertowa duetu odbyła się w 2003. W 1990 roku duet został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. W 2003 album Bridge Over Troubled Waters został sklasyfikowany na 51. miejscu listy 500 albumów wszechczasów wg. magazynu Rolling Stone.
19 lipca, Air Canada Centre.

Bon Jovi

Zespół powstał w New Jersey w 1983 roku. Wtedy to John Bongiovi - został gońcem w nowojorskim studiu Powerstation. W wolnych chwilach tworzył własną muzykę. O najdziwniejszych porach, wykorzystując puste studio nagrywał swoje piosenki. Taśmy demo rozsyłał, bez powodzenia, do stacji radiowych w Nowym Jorku i Los Angeles.
Jedną z wówczas nagranych piosenek była “Runaway”. To właśnie ten utwór DJ Chip Hobart z radia WAPP umieścił na składance - kompilacji nagrań lokalnych artystów bez kontraktu płytowego.
John nie miał kontraktu, ale piosenka zaczęła żyć własnym życiem. WAPP zorganizował kilka koncertów, pojawił się jednak problem - nie było zespołu. Wtedy wokalista zabrał kilku znajomych i tak powstała grupa, która zaczęła grać pod nazwą John Bongiovi and The Wild Ones. Kiedy John w 1983 roku odpisał kontrakt z Mercury Records, skład zespołu był już ustalony: John Bongiovi, David Bryan, Tico Torres, Alec John Such i Richie Sambora. John usunął “h” ze swojego imienia, a nazwisku nadał pierwotne brzmienie. Narodził się zespół Bon Jovi.
Pierwszy album zespołu “Bon Jovi” ukazał się w 1984 roku. Płyta sprzedała się w 1,5 milionowym nakładzie. W samej Japonii wysprzedano ją w ciągu trzech dni. Po takim debiucie grupa wydała szybko drugi album “7800 Degrees Fahrenheit”. Niestety płyta spotkała się z krytycznymi ocenami. Po 6-miesięcznej trasie członkowie zespołu postanowili udowodnić wszystkim, którzy ich krytykowali jak bardzo się mylili, w związku z tym rozpoczęli pracę nad 3 krążkiem.
I udało się, w 1986 roku wydali jeden z najlepszych albumów lat 80. - “Slippery When Wet”. Pierwszy singiel “You Give Love A Bad Name” od razu stał się hitem i trafił na 1. miejsca list przebojów, podobnie “Livin’ On A Prayer”. Trzeci utwór - “Wanted Dead Or Alive” nie odniósł już takiego sukcesu, ale stał się najbardziej rozpoznawanym utworem zespołu. Płyta osiągnęła nakład 15 milionów egzemplarzy.
Kolejny album był nielada wyzwaniem - chłop-cy musieli udowodnić, że wcześniejszy sukces nie był dziełem przypadku. Jak się okazało nowa płyta “New Jersey” stała się hitem pod względem muzycznym jak i kasowym. Ich popularność trwa nieprzerwanie, a koncerty gromadzą rzesze fanów.
20 lipca, Air Canada Centre.

Jack Johnson

Muzyk, tekściarz, reżyser i surfer, który komercyjny sukces zawdzięcza swojemu debiutanckiemu, wydanemu w 2001 roku albumowi, Brushfire Fairytales. Zasłynął tworzeniem oryginalnej muzyki, będącej połączeniem folku, soft rocka, bluesa oraz muzyki akustycznej. W niektórych piosenkach Johnsona wyczuwalne są także wpływy muzyki Boba Dylana i Dave’a Matthewsa.
Johnson nauczył się surfingu i skateboardu od przyjaciela swojego ojca. W wieku 14 lat nauczył się gry na gitarze. Gdy miał 15 lat spotkał swoją pierwszą dziewczynę, Mayę Saxby-Jones, która, jak przyznał, zawsze miała wpływ na jego twórczość. Zainspirowany związkiem z Mayą, Jack zaczął rozwijać swoją muzyczną karierę. Był profesjonalnym surferem dopóki nie uległ wypadkowi na Banzai Pipeline, w wyniku którego założono mu 150 szwów. Wielu ludzi uważało, iż to w wyniku tego zdarzenia Jack zajął się muzyką. W wywiadzie dla magazynu Rolling Stone powiedział on jednak, że podjął decyzję o zer-waniu z zawodowym surfingiem tydzień przed wypadkiem. W wieku 17 lat stał się najmłodszym uczestnikiem, któremu udało się zakwalifikować do finału zawodów surferów. Ostatecznie nie wziął on udziału w etapie finałowym, gdyż został zdyskwalifikowany z konkursu. Wiarę w Johnsona utrzymywała tylko jego przyjaciółka Tessa, która umacniała Johnsona w przekonaniu, że wciąż może spełnić swoje marzenia. Wracając do zdrowia w szpitalu zajął się pisaniem tekstów i ćwiczeniem gry na gitarze. Johnson zajmuje się obecnie nie tylko muzyką, ale także tworzy filmy o surferach i prowadzi działalność wspierającą ochronę środowiska.
19 lipca, Molson Amphitheatre.

Brad Paisley

Brad Paisley otrzymał od dziadka swoją pierwszą gitarę, kiedy miał 8 lat. W wieku lat 13 Paisley napisał swoją pierwszą piosenkę, “Born on Christmas Day”. Dyrektor szkoły, do której uczęszczał wówczas Paisley, poprosił chłopca, aby zaśpiewał tę piosenkę na spotkaniu w Klubie Rotariańskim. Tamtego dnia w klubie, Brada usłyszał Tom Miller, dyrektor programu radiowego stacji WWVA. Miller był pod tak wielkim wrażeniem występu chłopca, że zaprosił Paisleya na gościnny występ w programie Jamboree USA, słynnym programie muzycznym tej stacji. Występ udał się znakomicie i wkrótce Paisly występował w Jamboree regularnie. Udział w programie pozwolił Paisleye- mu występować także w corocznym festiwalu Jamboree in The Hills, gdzie regularnie występowały wielkie gwiazdy muzyki country, a widownia liczyła 60 000 ludzi lub więcej.
Paisley ukończył John Marshall High School w Glen Dale, Wirginia Zachodnia, potem krótko studiował w stanowym Collegu West Liberty, kiedy otrzymał stypendium ASCAP na Uniwersytecie Belmont w Nashville w Tennessee (od 1993 do 1995). W Belmont Brad poznał Franka Rogersa, także studenta, który potem został jego producentem. Spotkał też wówczas Kelley Lovelace, z którą później wspólnie komponował piosenki.
Po ukończeniu studiów w Belmont, Paisley podpisał kontrakt jako autor piosenek z EMI Music Publishing. Napisał m.in. hit Davida Kersha “Another You”, a także utwory nagrane przez Davida Balla i Tracy Byrda. Jego debiut jako piosenkarza w wytwórni Arista Nashville miał miejsce 22 lutego 1999 roku piosenką “Who needs Pictures”. Wkrótce Brad Pasiley miał już na swo-im koncie pierwszy hit numer 1 na liście przebojów country Billboardu, “He Didn’t Have To Be”.
W roku 2000 Paisley zdobył prestiżową nagrodę Horizon Award amerykańskiego stowarzyszenia muzyki country: Country Music Asso- ciation’s (CMA); oraz nagrodę dla najlepszego nowego wokalisty od Academy of Country Music. Rok później otrzymał swoją pierwszą nominację Grammy. 17 lutego 2001 roku po 40 występach w prestiżowym, najstarszym w Ameryce muzycznym programie radiowym country Grand Ole Opry został członkiem Opry Hall of Fame, znajdując się tym samym w ścisłej elicie muzyków country. Paisley nagrał 2 piosenki do filmu Disneya “Auta”.
W roku 2007 ukazała się jego najnowsza płyta “5th Gear” z której debiutancki singel “Ticks” szybko wylądował na pierwszym miejscu listy przebojów country Billboardu.
22 lipca, Molson Amphitheatre.

Peter Frampton

Urodzony w 1950 roku w Beckenham,  angielski muzyk, gitarzysta rockowy, jego nagrana na żywo płyta Frampton Comes Alive! pozostaje jedną z najpopularniejszych płyt koncertowych (sześciokrotny status platynowej płyty).
22 lipca, Massey Hall.