Ben Heppner

Fenomenalny kanadyjski śpiewak obecnie jest uważany za czołowego tenora dramatycznego. W repertuarze posiada najtrudniejsze partie wagnerowskie, od Lohengrina i Tristana do Zygfryda w Pierścieniu Nibelunga. Znany jest także jako doskonały odtwórca gigantycznej roli Eneasza w Trojanach Berlioza, jak i wykonawca morderczej tytułowej partii Otella Verdiego.(…)
22-24 lipca, Stratford Summer Music Festival.

Black Eyed Peas

Amerykańska grupa muzyczna wykonująca muzykę z pogranicza hip-hopu i popu. Pow-stała w Los Angeles w 1995 roku. Grupa początkowo (1992–1995) występowała jako Atban Klann. Pod tą nazwą zrealizowano album dla wytwórni Ruthless Records (kierowanej przez Eazy-E), jednak nie został on wydany.
Po śmierci Eazy-E spowodowanej przez AIDS w 1995 zespół zmienił nazwę na Black Eyed Peas i wydał debiutancki album pt. Behind the Front (1998), który zyskał uznanie krytyków. Piosenka Joints and Jam, która okazała się przebojem, trafiła również na ścieżkę dźwiękową filmu pt. Bulworth.
Drugi album Bridging the Gap ukazał się w 2000 roku. Przełomowym albumem dla zespołu okazał się Elephunk z 2003 roku, w nagrywaniu którego uczestniczyła Fergie, zastępując Kim Hill, która odeszła z zespołu w 2000 roku z powodu ciąży.
Z albumu Elephunk pochodzi piosenka antywojenna pt. Where Is The Love?, która odniosła sukces (m.in. pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów).
Monkey Business, czwarty album Black Eyed Peas sprzedał się w ilości 295 tysięcy kopii w pierwszym tygodniu po premierze.
Grupa wspierała kampanię prezydencką Johna Kerry’ego w 2004 roku.
W roku 2005 zostali nominowani do American Music Award w kategorii najlepszy zespół, duet lub grupa POP/ROCK i kategorii najlepszy zespół, duet lub grupa RAP/HIP-HOP.
W 2006 roku zespół nagrał z Sergio Mendesem utwór Mas Que Nada na jego album Timeless. Piosenka używana jest w grze komputerowej Mistrzostwa Świata FIFA 2006 oraz w reklamach Joga Bonito.
W 2009 roku odbyła się premiera piątego albumu grupy zatytułowanego The E.N.D. (The Energy Never Dies - Energia nigdy nie umiera). Album utrzymany jest w klimatyce muzyki rapowo-elektronicznej.
27-28 lipca, Air Canada Centre.

Goo Goo Dolls

Alternatywny zespół rockowy założony w 1986 roku w Buffalo. Założycielami zespołu (który wtedy nazywał się Sex Maggots) byli Johnny Rzeznik, Robby Takac oraz George Tutuska. Zmienili nazwę przed jednym z występów na Goo Goo Dolls po tym, gdy menedżer klubu w którym mieli grać zabronił im występu pod nazwą Sex Maggots. Zespół pod nową nazwą wydał swoją pierwszą płytę Goo Goo Dolls w 1987 roku dzięki Metal Blade Records. Nazwa Goo Goo Dolls pochodziła z jednej z reklam zamieszczonych w czasopiśmie True Detective.
Z początku zespół był popularny głównie w rozgłośniach studenckich w ich rodzinnym Buffalo, a dopiero po wydaniu ich trzeciej płyty, Hold Me Up, wiedza o zespole przedostała się do rozgłośni studenckich w całej Ameryce. Pięć lat później, w 1995 roku, ich singel “Name” z płyty A Boy Named Goo odniósł komercyjny sukces, dzięki czemu zespół stał się jednym z przedstawicieli sceny alternatywnej w rozgłośniach radiowych w całych Stanach Zjednoczonych.
W 1998 roku zespół nagrał piosenkę “Iris”, która pojawiła się na soundtracku do filmu Miasto Aniołów. Utwór pozostawał na szczytach list przebojów przez kilkanaście tygodni i został nominowany do trzech nagród Grammy w tym samym roku.
W 2002 roku piosenki “I’m Still Here” oraz “Always Know Where You Are” zostały wykorzystane w filmie animowanym “Planeta skarbów”
W 2007 roku piosenka “Before It’s to Late” została wykorzystana w filmie “Transformers”.
25 lipca, Molson Amphitheatre.

Coś dla ucha i serducha

Najbardziej popularny brytyjski zespół ostatnich miesięcy – Hurts – rozpoczyna podbój stacji radiowych. Począwszy od jesieni 2009 kiedy grupa wstawiła na YouTube nakręcony za £20 teledysk do utworu “Wonderful Life”, o Hurts mówiło się coraz szerzej i głośniej. Utwór stał się nieformalnym hitem, o czym świadczy kilka milionów odwiedzin na kanale Youtube.com/user/ videohurts i umieszczenie w czołówce listy ‘Sound Of 2010’ przez magazyn NME. Fascynacja tym stylizowanym na wczesne Pet Shop Boys czy Depeche Mode duetem przez długie miesiące podsycana była nowymi materiałami, klipami i świetnie przyjętymi koncertami – aż wreszcie pod koniec kwietnia Hurts ogłosili plan na ten rok: w maju oficjalny singiel, w sierpniu premiera płyty. Kawałek z rytmicznym bitem może być sporym zaskoczeniem, ale pokazuje ze Hurts mają jeszcze wiele pomysłów i nie dadzą się łatwo zaszufladkować. New romantic, indie, new wave, elektronika, synthpop – a może po prostu porządny, dobry pop?

Goran Bregovic - “Alkohol”
Z typową dla niego energią i talentem, Goran Bregovic zaprasza nas do spróbowania nowego koktajlu muzycznego „Alkohol: Slivovic & Champagne” – koncertu muzyki stworzonej do tańca i zabawy.
„Moja nowa płyta jest nagrywana na żywo i została podzielona na dwie części: pierwsza z nich „Sljivovica” nazwana tak od naszego narodowej śliwkowej brandy, została nagrana w Grucy latem 2007 roku. Gruca to niewielkie miasteczko, gdzie co roku odbywają się konkursy orkiestr dętych gromadzące ponad 150 000 ludzi, którzy bawią się przez trzy dni… co wyjaśnia po części tytuł. Piosenki nagrane w Grucy nie były wcześniej publikowane a przeznaczone są do słuchania w akompaniamencie mocnych drinków… Druga część - Champagne jest bardziej różnorodna, w jej nagraniu wzięła udział orkiestra dęta, skrzypaczki, chór męski i orkiestra kameralna. Gra na skrzypcach ma tutaj różny charakter: klasyczny, klezmerski czy orientalny. Można się nią cieszyć przy lżejszych alkoholach. Mam nadzieję, że ktokolwiek będzie słuchał tego albumu, będzie czerpał z niego tyle radości ile ja sam podczas jego nagrywania”.

Baroness - “Blue Record”
Chyba na żaden inny zespół w 2007 roku nie spłynęło tyle pochlebnych opinii, co na tych panów. Określani następcami wizjonerów z Mastodona, zespołem zjawiskowym, a ich “Red Album” wielu uznało za debiut roku. Chyba każdy już wie, że mowa o nikim innym, lecz o Baroness, którzy w październiku powrócili z nową płytą.
Pierwszą rzeczą, która z miejsca rzuca się w oczy jest okładka. Bardzo klimatyczna, nawiązująca do wcześniejszego wydawnictwa Amerykanów jest po prostu świetna, ciężko od niej oderwać wzrok. Jednak najważniejszą rzeczą jest muzyka, która wypada nie gorzej niż zewnętrzna część wydawnictwa.
Od razu można poczuć, że jest to płyta dużo luźniejsza, bardziej rock&rollowa. Świetne, ostre riffy przeplatane są z wolnymi partiami gitar, a brudne, typowo sludgowe wokale z czystym śpiewem idealnie ze sobą kontrastują. Do tego dochodzi jeszcze inteligentna gra perkusji, której doskonale dobrane partie dopełniają “mułowatego” klimatu całej płyty.
Kolejne kompozycje pokazują, że zespół nie zerwał całkowicie z wcześniejszymi dokonaniami, trzyma się obranego przez siebie wcześniej kierunku, o czym świadczyć mogą na przykład “A Horse Called Golgotha” czy “The Gnashing”, tak bardzo typowe dla czerwonego albumu. Amerykanie są jednak potwierdzeniem reguły, że zespoły grające cięższą i szybszą muzykę nie powinny zajmować się tworzeniem ballad. Na tym wydawnictwie słabym punktem jest “Steel That Sleeps the Eye”, która jest po prostu strasznie nudna, zagrana jakby bez jakiegokolwiek pomysłu i bardzo na siłę. Płytę zamyka “Bullhead’s Lament” , w którym słychać dokładnie, jak bardzo muzycy inspirują się już wcześniej wspomnianym Mastodonem i ich ostatnią płytą. Jest to wolna, instrumentalna kompozycja, która idealnie pasuje jako outro do “Blue Record”.
W tym miejscu pozostaje mi stwierdzić, iż mimo, że panowie z Baroness nie uniknęli kilku niedociągnięć, to stworzyli płytę bardzo energiczną, która mimo swojego “luzu” nie straciła na technice i agresji. Mówiąc krótko, stworzyli płytę bardzo dobrą, z którą na pewno warto się zapoznać!