Paul McCartney

Artysta ani myśli schodzić ze sceny, mimo, że z pewnością mógłby sobie pozwolić na wygodne i dostatnie życie. Eks-Beatles cały czas nagrywa i koncertuje.
McCartney także jest kompozytorem muzyki filmowej, poważnej oraz elektronicznej. Katalog jego piosenek jest bardzo obszerny. Znany jest także z częstych udziałów w projektach charytatywnych. Jest wpisany w Księdze Rekordów Guinnessa jako muzyk i kompozytor, który osiągnął dzięki ponad 60 złotym płytom i setkom milionów sprzedanych płyt największy sukces w historii. Piosenka Yesterday jest najczęściej graną przez innych artystów piosenką w historii. Jest to także najczęściej grana piosenka w amerykańskich mediach – ponad 7 milionów razy. Piosenka Mull of Kintyre, którą napisał w 1977 roku będąc w zespole Wings, była pierwszym singlem sprzedanym w ponad 2 milionowym nakładzie w Wielkiej Brytanii. Pozostał on najlepiej sprzedającym się singlem aż do 1984 roku.
Firma MPL Communications, której właścicielem jest McCartney, posiada prawa autorskie do ponad 3 tysięcy piosenek. W katalogu znajdują się m.in.: wszystkie piosenki napisane przez Buddiego Holliego oraz musicale Guys and Dolls, Grease, A Chorus Line.
Paul jest także malarzem, obrońcą praw zwierząt, wegetarianinem, nauczycielem muzyki, aktywistą w kampaniach przeciw minom lądowym, wybijaniu fok i długu trzeciego świata.
Został uznany za jednego ze 100 żyjących geniuszy, opracowanej na podstawie e-mailowego sondażu firmy konsultingowej Creators Synectics.
Dwukrotnie wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame - w 1988 wraz z The Beatles i w 2000 jako artysta solowy.
8-9 sierpnia,  Air Canada Centre.

Michael Bublé

K­anadyjski piosenkarz urodzony w 1975 roku w mieście Burnaby w Kolumbii Brytyjskiej. Wiele czasu spędzał ze swoim dziadkiem i to dzięki niemu spodobały mu się starsze kawałki, m.in. takich artystów jak Frank Sinatra czy Bobby Darin. Wyróżniał się więc wśród swoich rówieśników z Burnaby, którzy słuchali wtedy raczej ostrzejszego brzmienia . Pewnego razu ośmielił się zaśpiewać w rodzinnym gronie utwór “White Christmas”. Występ ten zrobił na wszystkich niesamowite wrażenie - szczególnie na dziadku, który zadeklarował, że wykupi mu lekcje śpiewu. Jego pierwszym nauczycielem został - znany ze znakomitego barytono- wego głosu - Joseph Shore.
W 2000 roku Michael zwrócił na niego uwagę w trakcie jego występu dla jednej z kanadyjskich firm. Niedługo potem skontaktował się z nim były premier Kanady Brian Mulroney, który organizował wesele córki Caroline. McSweeney polecił mu właśnie Michaela Bublé jako głównego artystę wieczoru. Dzięki pojawieniu się na tej uroczystości zdolny wokalista miał okazję zaśpiewać kilka kompozycji oraz utwór “Mack the Knife” Kurta Weilla. Nie wiedział wtedy, że wśród zaproszonych gości jest uznany producent David Foster, mający na koncie współpracę z takimi sławami jak Céline Dion, Whitney Houston czy Michael Jackson. Foster nie zamierzał jednak od razu podpisywać z nim kontraktu, mimo że jego występ zrobił na nim bardzo pozytywne wrażenie. Zwyczajnie obawiał się, że nie będzie w stanie wypromować tak nietypowego artysty. Michael przeprowadził się następnie do Los Angeles, gdzie starał się przekonać Fostera do zmiany decyzji.
Po wielu miesiącach Foster zdecydował się w końcu zaryzykować i wydał jego debiutancką płytę zatytułowaną po prostu “Michael Bublé”. Ukazała się ona 11 lutego 2003 roku pod szyldem wytwórni 143/Reprise Records. Znalazły się na niej wyłącznie covery, m.in. “How Can You Mend a Broken Heart?” The Bee Gees, “Crazy Little Thing Called Love” Queen, “Kissing a Fool” George’a Michaela i “Come Fly With Me” Franka Sinatry. Album uzyskał bardzo dobre recenzje. Bublé został uhonorowany nagrodą Juno 2004 jako Najlepszy Nowy Talent, z kolei jego krążek uzyskał nominację w kategorii album roku.
Po sukcesie debiutanckiej płyty Michael nie zamierzał długo czekać z wydaniem kolejnego longplaya. 15 lutego 2005 roku w sklepach pojawił się krążek “It’s Time”, na którym po raz pierwszy znalazł się utwór napisany m.in. przez niego samego (”Home”). Płyta odniosła wielki sukces komercyjny na całym świecie - zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych (trzy miliony sprzedanych egzemplarzy), Kanadzie, Australii i we Włoszech. Michael zgarnął też cztery nagrody Juno 2006: artysta roku, album roku, album pop i singel roku (”Home”). Po raz pierwszy był też nominowany - dwukrotnie - do nagrody Grammy.
1 maja 2007 została wydana trzecia płyta “Call Me Irresponsible”. Michael nagrywał ją będąc pod ogromną presją związaną z sukcesem “It’s Time”. Postanowił więc brać udział w niemal wszystkich aspektach jej tworzenia. Ostatecznie też zdecydował, że promował ją będzie kawałek “Everything”, który był dedykowany jego ówczesnej dziewczynie, angielskiej aktorce Emily Blunt (oficjalnie zerwali w lipcu 2008 roku). Wspomogła go ona również wokalnie w utworze “Me and Mrs. Jones”. Innymi ciekawymi piosenkami z “Call Me Irresponsible” były covery “I’m Your Man” Leonarda Cohena, “Wonderful Tonight” Erica Claptona oraz “Comin’ Home Baby” Mela Tormé (nagrany wspólnie z zespołem Boyz II Men). Warto też przypomnieć utwór “Lost”, który został napisany po rozstaniu się Michaela z jego narzeczoną Debbie Timuss. Album dotarł do pierwszego miejsca w Stanach Zjednoczonych i zdobył dużą popularność w Europie. Michael został dzięki niemu po raz pierwszy w karierze uhonorowany nagrodą Grammy.
10-11 sierpnia, Air Canada Centre.

Sheryl Crow

Jej rodzice byli amatorskimi muzykami jazzowymi. Sheryl od dzieciństwa uczyła się grać na pianinie. W wieku 13 lat wstąpiła do szkolnego chóru. Później rozpoczęła studia na wydziale muzykologii stanowego Uniwersytetu Missouri.
Tuż po skończeniu studiów wyjechała do Los Angeles, gdzie początkowo śpiewała w niewielkich kameralnych klubach i pubach. Potem była członkiem chórku Michaela Jacksona na jego trasach koncertowych. Współpracowała też jako chórzystka z takimi gwiazdami jak Wynnona Judd, Céline Dion, Sinead O’Connor, Stevie Wonder, Eric Clapton i Don Henley. Ten ostatni nakłonił ją do rozpoczęcia solowej kariery. Pierwszy solowy album który nagrała, nigdy nie ukazał się na rynku gdyż uznano go “za mało komercyjnym”. Po tej porażce Sheryl zaczęła grywać w klubie, w Los Angeles, we wtorkowy wieczór i w taki sposób narodziła się jej pierwsza oficjalna płyta “Tuesday Night Music Club”. Album ten okazał się komercyjnym sukcesem, potwierdzonym przez przyznanie Sheryl trzech prestiżowych nagród Grammy, w tym jednej dla “Najlepszego debiutanta roku”. Drugi album piosenkarki był zatytułowany “Sheryl Crow”. Album został nagrany w ciągu trzech miesięcy i nie był najlepszej jakości w dużym stopniu za sprawą popadnięcia Sheryl w alkoholizm. Mimo to kilka piosenek z tego albumu “Everyday Is a Winding Road”, “If It Makes You Happy” i “A Change” stało się bardzo popularnych.. Trzecia płyta Sheryl nosiła tytuł “The Globe Sessions”. Z albumu tego największą popularność uzyskały dwie piosenki: “My Favourite Mistake” i “There Goes the Neighborhood”, dzięki którym artystce przyznano kolejną nagrodę Grammy.
11 sierpnia, Casino Rama.

Tim McGraw

Bardzo popularny w USA piosenkarz country - wylansował wiele przebojów (m.in. Indian Outlaw”, “Don’t Take the Girl”, “Down on the Farm”, “I Like It, I Love It” i “It’s Your Love”) i sprzedał ponad 25 milionów płyt. Jego matka Betty Trimble była kelnerką, a jego ojciec był znanym koszykarzem. Przez długi czas matka wychowywała go w Start w Luizjanie. Tim żył w przekonaniu, że jego ojcem jest Horace Smith, do momentu, kiedy w wieku 11 lat odkrył (w szafie matki) swój akt urodzenia. Wtedy właśnie matka wyjawiła mu, że jego prawdziwym ojcem jest Tug McGraw. Jako nastolatek Tim także był świetnym koszykarzem. Jego osiągnięcia pozwoliły mu uzyskać stypendium na Northeast Louisiana University. Był nie tylko koszykarzem, ale i zapalonym muzykiem. Nauczył się grać na gitarze i w czasach uczelnianych czasem występował, żeby podreperować swoje fundusze. W 1989 roku rzucił szkołę, wyjechał do Nashville i rozpoczął karierę jako zawodowy muzyk. Został odkryty, kiedy grał na ulicy przed budką z hot dogami. Na jego cześć w tym samym miejscu utworzono specjalną scenę dla muzyków ulicznych. Od tego czasu występowało tam wiele późniejszych sław.
7 sierpnia, Molson Amphitheatre.

John Mayer

Urodził się w 1977 roku jako drugi z trzech synów Margaret i Richarda Mayera. Wychował się i uczęszczał do szkoły w Fairfield w Connecticut. Gdy usłyszał solówkę gitarową Marty McFlaya z filmu “Powrót do przyszłości”, zaczął interesować się tym instrumentem. Gdy miał 13 lat ojciec wypożyczył dla niego gitarę i gdy sąsiad podarował mu kasetę z nagraniami Steviego Raya Vaughana, Mayer odkrył swoją miłość do bluesa. W wieku lat 17 Mayer spędził kilka dni w szpitalu ze względu na arytmię serca. Mayer wyznał, że po tym przeżyciu zaczął pisać teksty piosenek. Po ukończeniu szkoły ponad rok pracował na stacji benzynowej i za oszczędzone pieniądze kupił pierwszą gitarę, oryginalną Stevie Ray Vaughan Fender Stratocaster, na której gra do dziś. W wieku lat 19 Mayer rozpoczął studia w Berklee College of Music w Bostonie. Po dwóch semestrach przerwał naukę i założył ze swoim znajomym, Clayem Cookiem duet LoFi Maters.
Mayer jest siedmiokrotnym laureatem Grammy Award. Gdy 2005 roku otrzymał Grammy za najlepszy utwór roku za piosenkę “Daughters”, uznał, że konkurujący utwór Alicii Keys “If I Ain’t Got You” bardziej zasłużył na to wyróżnienie. Mayer rozłupał statuetkę i jej górną część (złoty gramofon) podarował piosenkarce.
W roku 2005 rozpoczął współpracę z legendami bluesowymi B. B. Kingiem, Buddym Guyem i Erikiem Claptonem oraz jazzowymi Johnem Scofieldem i Herbiem Hancockiem.
W stylu muzycznym Mayera pojawiły się wyraźniejsze wpływy bluesa i jazzu, w jego stylu gry na gitarze Mayer wzoruje się na Jimim Hendriksie, Steviem Rayu Vaughanie, Robercie Crayu, czy Freddiem Kingu.
11 sierpnia, Molson Amphitheatre.