Każdego roku prowadzono około 200 dochodzeń dotyczących niezidentyfikowanych obiektów latających, którymi zwykle okazywały się radzieckie samoloty.

Brytyjskie Archiwa Narodowe ujawniły, że tamtejsze Ministerstwo Obrony Narodowej badało doniesienie, według którego Winston Churchill zlecił utajnienie przypadków zaobserwowania UFO przez pilotów w czasie II wojny światowej.

Dokumenty brytyjskiego MON-u dowodzą, że urzędnicy potraktowali na serio doniesienie, według którego ich premier wiedział o tajemniczym obiekcie zauważonym przez załogę Królewskich Sił Powietrznych (RAF).

Doniesienie złożył obywatel, którego dziadek był jednym z ochroniarzy Churchilla w końcowym okresie wojny. Obywatel, którego nazwisko zostało zamazane czarnym tuszem w ujawnionych aktach, w sierpniu 1999 roku skierował do MON-u pisemne zapytanie o incydent z lat 40., kiedy to załoga brytyjskiego samolotu wojennego zaobserwowała na brytyjskim wybrzeżu metaliczny obiekt, który leciał przez pewien czas obok samolotu, a następnie zawisł w powietrzu i odleciał.

Mężczyzna ten pisał: “Mój dziadek był świadkiem rozmowy na temat tego wydarzenia pomiędzy panem Churchillem i panem [Dwightem] Eisenhowerem w USA. Wydarzenie to wywołało duży niepokój w obu krajach”.

“Podczas rozmowy z panem Churchillem – pisał dalej mężczyzna – konsultant odrzucił podejrzenie, że mógł to być pocisk, ponieważ żaden pocisk nie jest w stanie nagle dostosować swojej prędkości do znacznie wolniejszego samolotu, a następnie ponownie przyspieszyć. Inna uczestnicząca w tamtym spotkaniu osoba wysunęła przypuszczenie, że mógł to być niezidentyfikowany obiekt latający. W tym momencie pan Churchill oświadczył, że ten incydent powinien być natychmiast utajniony na co najmniej 50 lat, kiedy to jego dalszy status zostanie rozpatrzony przez urzędującego wtedy premiera.”

Autor listu prosił MON, aby nie “ignorował moich prób dociekań w tej kwestii jako nieistotnych lub szalonych”.

MON zastosował się do jego prośby, jednak wszystko, co znalazł, to informacje świadczące o zainteresowaniu Churchilla tematyką UFO. W 1952 roku premier zlecił swojemu personelowi sprawdzenie licznych doniesień o obserwacjach UFO. “O co chodzi z tymi latającymi spodkami?” – pytał w notatce. – “Co to może znaczyć? Jaka jest prawda?”

Autor sporządzonego przez MON w 1999 roku protokołu pisze: “Proponuję odpowiedzieć tej osobie, że nie posiadamy żadnych informacji na ten temat od czasów II wojny światowej i skierować tę osobę do Państwowych Archiwów Notarialnych [obecnie Archiwa Narodowe] i Urzędu Rady Ministrów.”

Ujawniony dokument jest jednym z 3500, którymi zajął się brytyjski MON w okresie od 1995 do 2003 roku.

Żadnego z nich nie zakwalifikowano jako zagrożenia dla brytyjskiej przestrzeni powietrznej, a departament ds. UFO w brytyjskim MON-ie został zamknięty w 2009 roku po tym, jak zasypano go podaniami o udostępnienie różnych danych na mocy Prawa do Informacji.

Na życzenie autorów podań departament sprawdzał raporty RAF-u z lotów treningowych oraz informacje o deszczach meteorytów, ale zwykle kończyło się na wystosowanym przez MON liście, w którym ministerstwo informuje, że opisywane przez autorów listów zjawiska były niczym innym jak samolotami lub balonami.

Jednak z dokumentów MON wynika, że doniesienia na temat UFO były traktowane przez ministerstwo znacznie poważniej w okresie zimnej wojny. Kopie protokołów z posiedzeń Połączonego Komitetu Wywiadu z maja 1959 roku ujawniają, że wicemarszałek sił powietrznych William MacDonald prowadził rozmowy na ten temat z politykami najwyższej rangi.

MacDonald twierdził, że według oficjalnych i nieoficjalnych doniesień UFO widuje się mniej więcej raz w tygodniu. Ujawnił także w swoim raporcie, że z próbki 16 doniesień z początku 1957 roku, 10 zostało wytłumaczonych w racjonalny sposób (były to balony meteorologiczne, światła lotnicze, flary sprowadzające samoloty na ziemię, meteoryty, sfałszowane fotografie, niesprawny radar oraz “amatorski eksperyment inżynierski”), ale sześć pozostało niewyjaśnionych.

Cztery z sześciu niewyjaśnionych przypadków zostały zaobserwowane na lotniczych radarach i w ich sprawie wciąż toczyło się postępowanie wyjaśniające. “W każdym dziwnym przypadku obserwacji radarowych odnotowano oczywiście prędkość i wysokość obiektów” – pisał MacDonald. – “Sprawdzamy, czy w tamtych obszarach poruszały się jakieś samoloty, a także czy obiekty na radarach nie były efektem błędnego echa lub odczytu przez niedoświadczonego operatora.” Dokumenty nie informują, czy objęte dochodzeniem przypadki zostały kiedykolwiek wyjaśnione.

Zainteresowanie UFO osłabło wraz z zakończeniem zimnej wojny. Do 1991 roku, kiedy upadł Związek Radziecki, każdego roku prowadzono około 200 dochodzeń dotyczących niezidentyfikowanych obiektów latających, którymi zwykle okazywały się radzieckie samoloty. Po 1991 roku zaprzestano dochodzeń, jak informuje raport RAF-u z 1996 roku. David Clarke, specjalizujący się w doniesieniach o UFO wykładowca z Sheffield Hallam University, twierdzi, że brytyjski MON stopniowo tracił zainteresowanie obserwacjami UFO, ponieważ zaprzestano wykazywać je na radarach. – Efektem końcowym słabnącego zainteresowania MON-u tą kwestią było zamknięcie departamentu ds. UFO – mówi Clarke. – Mimo wielu tysięcy obserwacji takich obiektów, żaden z nich nie zagroził bezpieczeństwu narodowemu.

Clarke dodaje, że za każdym razem, kiedy Brytyjczycy wybierają nowego premiera, na jego adres przychodzą sterty listów z prośbami o odtajnienie informacji dotyczących UFO.

Dokumenty ujawniają, że brytyjski MON zdawał sobie sprawę z kierowanych pod jego adresem oskarżeń o ukrywanie prawdy. We wrześniu 1995 roku pewien urzędnik państwowy skierował do Urzędu Lotnictwa Cywilnego pisemną prośbę, aby nie przekazywał on do MON-u pytań od obywateli dotyczących UFO, chyba że takie pytanie dotyczyłoby bezpośrednio tego ministerstwa. “Znaczna część środowiska opowiadająca się za istnieniem UFO podejrzewa, że MON utajnia informacje odnoszące się do istnienia pozaziemskich form życia – pisał ten urzędnik. – Przekazywanie naszych listów do MON-u, który zachowuje się wobec nas jak ‘Wielki Brat’, nie pomaga ujawnieniu prawdy.”

Jednak departament ds. UFO dowiódł swojej przydatności jako arbiter w wielu niecodziennych dysputach. W 1999 roku pewien wzburzony mężczyzna napisał do brytyjskiego rządu list, w którym prosi o pomoc w udowodnieniu, że na ziemi wylądowali kosmici.

Niewymieniony z imienia i nazwiska mężczyzna z Leeds postawił swoje pieniądze w zakładzie, że obcy wylądują na ziemi przed 31 grudnia 1999 roku. Bukmacherska firma Ladbrokes oceniła prawdopodobieństwo takiego zdarzenia na 1 do 100. Mężczyzna przedstawił informacje z wielu wypożyczonych z Centralnej Biblioteki w Leeds książek na temat rzekomych lądowań kosmitów w Roswell w Nowym Meksyku i innych miejscach, przekonany, że stanowią one przekonujący materiał dowodowy. Jednak firma Ladbrokes oddaliła jego roszczenia.

Ostateczną instancją w tej sprawie okazał się departament ds. UFO, który napisał: “Do chwili obecnej MON nie posiada żadnych dowodów na istnienie pozaziemskich form życia, dlatego też uważamy, że przegrał pan zakład.”

Jack Malvern