46-latek, który według lekarzy przez 23 lata był w śpiączce, przez cały ten czas był w pełni świadomy. Po wypadku samochodowym Rom Houben był całkowicie sparaliżowany i nie potrafił porozumieć się z lekarzami, żeby dać im znać, że słyszy każde ich słowo - donosi “Daily Mail”.

Zanim lekarze ostatecznie uznali, że pacjent jest zupełnie nieświadomy, przeprowadzili serię badań przy użyciu wielu różnych technik diagnozowania śpiączki. Byli pewni, że pacjent jest w stanie wegetatywnym. “Krzyczałem, ale nikt nie mógł mnie usłyszeć” – mówi Houben.

Trzy lata temu, dzięki użyciu do badań nowej technologii, udało się ustalić, że mózg mężczyzny pracuje prawie normalnie. Tę chwilę pacjent określa jako swoje drugie narodziny. Od tej pory porozumiewa się z otoczeniem za pomocą komputera.

“Przez cały ten czas dosłownie śniłem o lepszym życiu. Frustracja to zbyt słabe słowo na opisanie tego, co czułem”. Teraz 46-latek za pomocą ekranu zawieszonego nad jego szpitalnym łóżkiem może czytać książki. “Chcę rozmawiać z przyjaciółmi, używając komputera i cieszyć się życiem, skoro już wiadomo, że nie jestem martwy” - mówi Houben.

Zdaniem dr Stevena Laureysa, który zajął się przypadkiem Houbena, wielu pacjentów na całym świecie może być w podobnym stanie jak Rom. Dzięki rozwojowi medycy światło dzienne mogą ujrzeć kolejne przypadki osób błędnie zdiagnozowanych.

Według lekarza tylko Niemczech co roku około 100 tys. osób doznaje poważnych urazów mózgu. W śpiączkę, na dłużej niż trzy tygodnie, zapada około 20 tys. z nich. Część umiera, cześć wraca do zdrowia, ale ok. 3-5 tys. osób pozostaje w stanie wegetatywnym do końca życia.

Pamiętają Państwo przypadek Terri Schiavo? Została zagłodzona na śmierć, mimo sprzeciwów najbliższej rodziny - rodziców, ponieważ uznano, że jej mózg przestał pracować.

Na początku tygodnia Sick Kids Hospital wyraził zgodę na transplantację serca małej Kaylee dla innego chorego dziecka. 

Rodzice Kaylee, u której stwierdzono Zespół Jouberta*, Jason Wallace and Crystal Vitelli w nocy z wtorku na środę ogłosili że wyrażają zgodę na odłączenie córeczki od aparatury podtrzymującej życie. Kaylee ma problem z oddychaniem, lekarze twierdzili, że właściwie oddycha jedynie dzięki respiratorowi.

Stwierdzono także, że serce dziewczynki jest silne i może zostać przeszczepione innemu choremu dziecku. Biorca został już ustalony, miała nim być dziewczynka Lillian O’Connor, z wrodzoną wadą serca, która bez przeszczepu może przeżyć conajwyżej dwa tygodnie. 

Przed lekarzami, po zgodzie rodziców na uśmiercenie dziecka, pojawił się kolejny problem. Spowodowanie odcięcia tlenu do organizmu mogło uszkodzić serce zanim dziecko umrze. 

W nocy dziecko zostało odłączone od respiratora w obecności rodziców i lekarzy. Wbrew przewidywaniom jednak nie umierało. Mało tego wydawało się być ożywione i zaczęło płakać. Po upływie godziny i kilku minut lekarze zdecydowali się przerwać kaźń i przetransportowano małą Kaylee na oddział intensywnej terapii, gdzie znajduje się również niedoszła biorczyni przeszczepu. 

W środę rano lekarz dr. Jim Wright, główny chirurg Szpitala dla Chorych Dzieci oświadczył, że Kaylee nie może być uważana ani chwili dłużej jako potencjalny dawca.

Wright powiedział: Kaylee oddychała poprzedniej nocy bez wymuszenia i bez pomocy, sama. To nie jest żadna wygrana czy przegrana, my postępujemy według przyjętych procedur i wedle najlepszych intencji w stosunku do tych dwojga dzieci.

Ojciec oczekującej na przeszczep dziewczynki nie komentował wydarzenia. Powiedział tylko, że żadne serce nie ma gwarancji, ani nikt nie może zagwarantować powodzenia.

*) Zespół Jouberta (zespół Jouberta-Boltshausera, zespół móżdżkowo-oczno-nerkowy, ang. Joubert syndrome, cerebellooculorenal syndrome) – klinicznie i genetycznie zróżnicowany zespół wad wrodzonych, charakteryzujący się hipoplazją robaka móżdżku, typowymi objawami neuroradiologicznymi i objawami klinicznymi, w tym dysregulacją wzoru oddechowego i opóźnieniem umysłowym. Inne cechy spotykane u pacjentów z zespołem Jouberta to dystrofia siatkówki i malformacje nerek.