Ponad milion turystów rocznie, tony betonu wylanego pod nowoczesne hotele, całe miasteczka tandetnych chatek na plaży
Jeśli myślicie, że tylko tyle zostało z magii Goa, jesteście w błędzie. Nadal można znaleźć tu swój mały kawałek hippisowskiego raju na ziemi – trzeba tylko porzucić utarte szlaki.
Pojechać tam, gdzie słońce nie daje o sobie zapomnieć, a dzień można przetrwać z kilkoma funtami w kieszeni – takie marzenie nachodzi czasem każdego z nas. A kiedy myślimy o takim magicznym miejscu, dawne Goa samo przychodzi do głowy. Dla dzieci kwiatów, które podróżowały tam w latach 60., ta dawna kolonia portugalska na zachodnim wybrzeżu Indii była prawdziwą ziemią obiecaną. Wyluzowani, przyjaźni miejscowi, a wszędzie wokół miękkie piaski w odcieniu spienionego cappuccino.
Przybysze z pokolenia flower-power już dotarli na Goa, z reguły nie spieszyli się z powrotem do domu. Po trudach lądowej przeprawy, myśl o zmaganiach z wiecznie psującymi się autobusami i pustki w portfelach starczały za pretekst, żeby poszwędać się po okolicy przez kolejny miesiąc albo trzy.
Trzy dekady później impreza ciągle trwała. – Atmosfera jak w San Francisco z lat 60., tyle, że bardziej gorąco – opisywał Goa jeden z moich znajomych podróżników, który trafił tam w latach 90. Jeszcze wtedy było to magiczne miejsce, pełne muzyki, substancji psychoaktywnych i imprez przy pełni księżyca. Ja jednak dopiero niedawno odkurzyłem wysłużony plecak i gotowy na spotkanie z przygodą, zabukowałem bilet na Goa. Bardzo szybko przekonałem się, jak wiele się zmieniło.
Po pierwsze pojawiła się lista rzeczy, które trzeba zgromadzić przed wyruszeniem w drogę: wiza do Indii (pół dnia spędzone w ambasadzie), szczepienia przeciwko żółtaczce, durowi brzusznemu, zapaleniu opon mózgowych, tężcowi i polio, tabletki na malarię. Zaopatrzyłem się także w sterylne igły do strzykawek, na wypadek pobytu w indyjskim szpitalu. Igły i tak zostały skonfiskowane przez pracowników lotniska podczas odprawy, a moja ostrożność była chyba trochę przesadzona. Pod względem transportu jest jednak dużo łatwiej niż kiedyś. Lot z Londynu do Goa zajmuje dziś 12 godzin przez Bombaj, albo 9 godzin czarterem.

Dzisiejszej wygody podróżowania nie da się porównać z bitymi sześcioma tygodniami, jakie dawni podróżnicy spędzali w rozklekotanych busach, przedzierając się w kierunku indyjskiego wybrzeża przez Turcję, Iran i Afganistan. No i dziś w kierunku Goa nie zmierza już tylko garstka śmiałków. Magiczne wybrzeże każdego roku odwiedza półtora miliona turystów, którzy mają do dyspozycji aż 250 lotów czarterowych.
Zdecydowałem się na opcję z międzylądowaniem w Bombaju i znalazłem się w Calangute, gdzie trafia większość wycieczek all-inclusive. Jeśli duch lat 60. jeszcze gdzieś tu jest, musi być ukryty głęboko pod setkami ton betonu, jakie zużyto do budowy niezliczonych hoteli, obskurnych klubów nocnych i sklepów z tandetnymi pamiątkami.
Szybko wyruszyłem w kierunku Palolem, jednej z ostatnich, jak wyczytałem w przewodniku, dziewiczych plaż na Goa. Żeby się tam dostać, trzeba pokonać dwuipółgodzinną trasę autostradą z Panaji, stolicy regionu. Droga wiedzie przez zielone pola, wśród których można dojrzeć pozłacane, hinduistyczne świątynie.

Po doświadczeniu Calangute wycieczka ta wydawała się całkiem obiecująca. Plaża Palolem nie jest jednak tak bardzo na uboczu, jak mogłoby się wydawać. Pamiętacie pierwsze sceny z “Krucjaty Bourne’a”, kiedy główny bohater szuka zacisznego miejsca, gdzie mógłby się ukryć przed CIA? Trafia właśnie do Palolem. Na filmie nie widać jednak ogromnego hotelu InterContinental (gdzie mieszkali aktorzy i ekipa filmowa), ani mini-miasta z palmowych chatek.
Jeden z podróżników, którego spotkałem w Palolem pomstował na “efekt Lonely Planet” – gdy przewodnik “Lonely Planet”  poleca jakieś miejsce jako nieodkryte, z marszu kierują się tam tysiące odwiedzających. – Zamiast “Samotna Planeta”, powinni nazywać się “Zatłoczona Planeta” – zrzędził. (…)
Stało się jasne, że aby znaleźć dzikie miejsca na wybrzeżu, nie warto podążać szlakiem dawnego Goa. Żeby zasmakować uroku tego miejsca, z jego długimi pustymi plażami, samotnymi chatkami i pojedynczymi łodziami rybaków wyciągniętymi na piasek, trzeba udać się dalej na północ, w kierunku plaż wokół ujścia Chapory.

Żeby się tam dostać, trzeba minąć plażę Anjuna, ulubione miejsce dawnych hippisów. Anjuna to wciąż epicentrum kultury rave –kolorowe, pełne energii miejsce, gdzie bary rozbrzmiewają indyjskim techno, a miłośnicy zakupów na lokalnych straganach polują na bębny tom-tom i luźne spodnie.
Atmosfera zaczyna się zmieniać w okolicy Morjim. Miejsce to znane jest jako “plaża żółwi”. Jego południowy kraniec to królestwo rzadkiego gatunku tych zwierząt – żółwi oliwkowych. Kiedyś zakładały one swoje gniazda wzdłuż całego wybrzeża Goa, jednak z czasem zaczął im zagrażać wzmożony ruch turystyczny i rosnące zanieczyszczenie. Dziś rząd płaci ludziom, którzy kiedyś handlowali żółwimi jajami, żeby chronili siedliska tych zagrożonych gadów.
Plaża Mandrem, dalej na północ, wciąż jest cicha i spokojna. Nie spotkałem tam nikogo poza kilkoma podstarzałymi poszukiwaczami “skarbów” wyrzuconych na brzeg morza. Wszystkie miejscowe pensjonaty miały wolne miejsca. Można tutaj doświadczyć tego słynnego spokoju, który sprawił, że wielu z dawniejszych wagabundów pozostało tu na długie lata.
Plaża Querim na północnym skraju Goa to już tylko nietknięty piasek i kilka malutkich chatek. Po czterech dniach podróży w ukropie dotarłem wreszcie to takiego Goa, o którym marzyłem. Zaopatrzony w stertę używanych książek zakupionych za kilka rupii gdzieś przy drodze, mogłem usadowić się wygodnie w hamaku rozpiętym pomiędzy dwoma palmami. Jedynymi odgłosami, jakie dochodziły do moich uszu, były dźwięki morskich fal rozbijających się o brzeg, przerywane od czasu do czasu łoskotem orzechów kokosowych spadających z palm na piasek.
W pewnym momencie w oddali dostrzegłem punkcik zbliżający się w moim kierunku. Po pół godzinie chłopiec był już na tyle blisko, że zdołałem odczytać napis na rozpadającym się wózku z lodami, który niestrudzenie pchał: Himalaya Ice Cream. – Dzięki, stary – powiedział, kiedy kupiłem jednego loda i dałem mu napiwek. Goa nareszcie spuściło z tonu.