Psychiatrzy alarmują, że wraz z reality show i programami typu “Idol” pojawiło się nowe pokolenie “hollywoodoholików”.
– Heroina konserwuje – rzuca ironicznie Doug Rosen, zapytany, dlaczego wygląda dokładnie tak samo, jak siedem lat temu, kiedy był młodym, obiecującym producentem z rocznymi dochodami opiewającymi na sześciocyfrowe sumy, nowiutkim audi A4, apartamentem za 3 tysiące dolarów miesięcznie, oraz nałogiem, który pożerał 80 tysięcy dolarów rocznie.
Dziś 32-letni Rosen odbywa staż jako terapeuta rodzinny w klinice odwykowej dla narkomanów w Los Angeles. Żylasty mężczyzna w czarnym T-shircie i luźnych spodniach przyznaje, że tak naprawdę nigdy nie był zainteresowany robieniem filmów czy programów telewizyjnych. Chciał być kimś – facetem, który ma samochody, dziewczyny, pokaźny fundusz reprezentacyjny i wszystkie inne atrybuty pracownika show-biznesu.
– Jeśli jesteś niespełnionym, pustym człowiekiem, ten przemysł może cię łatwo uwieść – mówi Rosen. –Ja dałem się skusić.
Dla terapeutów, psychiatrów i psychologów z Hollywood Rosen reprezentuje dobrze im znany typ pacjenta. U osób tych narcystyczne fantazje o sławie reżysera, aktora czy scenarzysty zderzają się z odrzuceniem, porażką, albo sukcesem, który okazał się niewystarczający. Pacjenci ci w większości przyjmują błędne założenie, że sława w jakiś sposób odizoluje ich od pustki i problemów codziennego życia.
I chociaż przypadłość ta jest tak stara jak sam film, najbardziej powszechna staje się teraz, kiedy liczne reality show i programy typu “Idol” przekonują młodzież, że sława jest na wyciągnięcie ręki. Todd Zorick, psychiatra i profesor z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles, nazywa to zaburzenie “Hollywood gdzie indziej niezdiagnozowane” (ang. Hollywood Not Otherwise Specified), bądź w skrócie – “Hollywood NOS”. Ta kategoria diagnostyczna oznacza, że pacjent cierpi na przypadłość, która nie została sklasyfikowana.
Hollywood NOS obejmuje negatywny wzorzec zachowań, których jedynym celem jest osiągnięcie akceptacji. U pacjentów występuje zwykle kombinacja objawów takich jak impulsywność, zaniepokojenie, niskie poczucie własnej wartości i inne symptomy zaburzeń osobowości.
Osoby cierpiące na to zaburzenie często przejawiają cechy charakteru charakterystyczne dla środowiska show-biznesu. Mają obsesję na punkcie swojej pozycji w hierarchii Hollywood, fantazjują o wspaniałym życiu, ale jednocześnie zżera ich ciągły niepokój o to, co pomyślą o nich inni. W relacjach z innymi ludźmi są interesowni, traktując każdą nową znajomość jako okazję do znalezienia pracy, zawarcia kontraktu, czy po prostu jak kolejny przystanek w drodze na hollywoodzkie szczyty.
– Moim zdaniem to Hollywood przyciąga takich ludzi. Trzeba być naprawdę szalonym, aby myśleć, że można pobić tysiące innych ludzi i zostać kolejnym wielkim scenarzystą czy reżyserem – twierdzi Zorick.
– Hollywood to fantazja. Wielu moich pacjentów musiałem skierować na terapię lub zapisać im leki, żeby przestali się na niej obsesyjnie koncentrować – twierdzi Reef Karim, profesor kliniczny na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles i dyrektor kliniki uzależnień behawioralnych Control Center. Jego zdaniem, wszystkie uzależnienia behawioralne mają w sobie element fantazji.
Karim wyróżnia dwie podgrupy wśród “hollywoodoholików”: jedni to ci, którym po prostu marzy się wspaniałe, pełne blichtru życie; drudzy z kolei pragną, by ich dokonania spotkały się z uznaniem artystycznego świata. Dla jednych i drugich “dążenie [do takiego życia] jest tak silne, że wydaje się im, że nie potrafiliby robić nic innego”.
Karim i wielu innych psychoterapeutów wskazuje, że merytokracja (system społeczny, w którym pozycja jednostki uzależniona jest od jej zasług – przyp. Onet) w Hollywood to mit. W rzeczywistości hollywoodzka kariera przypomina niebezpieczną grę, w której dużą rolę grają odpowiedni agenci, znajomości, i zwykły łut szczęścia. Życie w ciągłej nadziei na sukces może poważnie osłabić organizm.
– Za wejście do świata Hollywood płaci się wysoką cenę. Nasze poczucie własnej wartości szybko uzależnia się od oceny i akceptacji ludzi, który kierują tą machiną, a my sami gubimy się w tym procesie – tłumaczy profesor Karim. – Przychodzą do mnie ludzie, którzy zupełnie nie wiedzą, kim są. Owszem, orientują się, gdzie mogą zagrać rolę i jak dobrze wypaść na castingu, ale nie potrafią mi powiedzieć, kim są, ponieważ są całkowicie zaabsorbowani tą postacią, którą chcieliby zostać.
Psychoterapeutka Rebecca Roy wymyśliła nawet slogan dla swojej działalności: “Zachowaj zdrowie w tym chorym przemyśle” (ang. Staying Sane In Insane Industry). – Spotykam wielu ludzi w depresji. Odrzucenie obniża poczucie własnej wartości, a to z kolei prowadzi do narkotyków, operacji plastycznych, uzależnienia od seksu, i wreszcie do całkowitego wypalenia organizmu.
Zdaniem psychoterapeutów i psychiatrów, liczba osób cierpiących na “Hollywood NOS” wzrosła w okresie recesji. – Rozmawiałem z agentem, który twierdził, że teraz ludzie pracują za połowę niższe stawki niż trzy lata temu – mówi Borovitz.
– Coraz więcej ludzi potrzebuje pomocy, ale ich na nią nie stać – dodaje Karim,
który zaczął świadczyć również darmowe porady. Roy wprowadziła ostatnio grupowe zajęcia terapeutyczne dla tych pracowników show-biznesu, których nie stać na indywidualne sesje. Uczestników grupy obowiązuje dyskrecja. –Obawiają się, że jeśli ktoś dowie się o ich depresji, nie dostaną pracy – mówi Roy.
Rachel Abramowitz
Loading ...