Składniki na 2 osoby
400 g fileta rybnego (bez ości)
100 g świeżego korzenia imbiru
1 łyżka stołowa bulionu rybnego (dashi)
1l wody
1 łyżka stołowa brązowego cukru
3-4 łyżki stołowe sosu sojowego
2 łyżki stołowe drobniutko pokrojonego szczypiorku
Sol, pierz do smaku
Filet z ryby dokładnie umyć pod bieżącą zimną wodą, na ręczniku kuchennym pozbyć się jej nadmiaru po czym pokroić na łatwe do zjedzenia kęsy, odstawić. Imbir obrać i pokroić w plasterki, odstawić.
Wodę zagotować, do wrzątku dodać bulion rybny dashi, imbir i pokrojoną uprzednio rybę, gotować na wolnym ogniu przez ok.5 minut po czym potrawę zestawić z palnika, dodać cukier i sos sojowy całość dokładnie wymieszać.
Podawać zaraz po ugotowaniu okraszone drobniutko pokrojonym szczypiorkiem.

SMACZNEGO ANNA SHIMOKAWA

SOS SOJOWY

(SHOYU) – jest jednym z najważniejszych przypraw kuchni azjatyckiej. Wytwarzany z ziaren soi, prażonego ziarna ryżu lub pszenicy, wody źródlanej i soli morskiej. W Japonii najbardziej popularne to:
KOIKUCHI SHOYU - tłumacząc na język polski - mocny w smaku. Jest to ciemny, podstawowy sos sojowy z 50% ziarna soi i 50% ziarna zbóż, wykorzystywany do wykonania sosów tj. terijaki.
USUKUCHI SHOYU - tłumacząc na język polski - cienki, lekki w smaku. Jest to jasny delikatny w smaku sos sojowy, doskonałydo przyprawiania sałatek czy zup tj. kitsune udon.
TAMARI SHOYU - ten sos zawiera 100% soi, nie zawiera pszenicy jego sklad to: soja, sól morska i woda źródlana, uzyskiwany jest przy wyrobie miso. To doskonały sos do sashimi (surowa ryba).
Generalnie sos sojowy w Japonii używany jest do marynowania warzyw, dodawania niepowtarzalnego smaku zupom, sosom czy sałatkom jak również jako dipping sos do sushi czy sashimi. Shoyu to podstawowa przyprawa w kuchni japońskiej.

Imbir należy do najstarszych oraz najcenniejszych przypraw dalekiego Wschodu. Od czasów starożytności tę roślinę stosowano zarówno przy przyrządzaniu potraw, wykorzystując jej walory smakowe, jak i  w celach leczniczych, doceniając jej skuteczne działanie. Jest jednym ze składników wielu gotowych przypraw wschodnich i znanych afrodyzjaków.

Jako przyprawę imbir można dodawać do słodkich potraw, napojów, ciast, napojów alkoholowych oraz do zup, sosów, dań rybnych i mięsnych.
Do celów leczniczych najlepiej stosować imbir świeży, choć suszony i sproszkowany jest równie skuteczny. Dodaje się go do różnych potraw, pije, po zaparzeniu, w postaci herbatki oraz w nalewkach i winach.

Imbir stosowany jest przede wszystkim w leczeniu zaburzeń trawienia, przewlekłego zapalenia jelit, przy wzdęciach, zatrzymaniu moczu. Ma silne działanie odtruwające, wiąże toksyny po zatruciu się rybami “owocami” morza, mięsem. Jest doskonały w postaci herbatki pitej 2-3 razy dziennie, w celu ogólnego oczyszczania organizmu z toksyn, po kuracji antybiotykowej oraz  w czasie intensywnego odchudzania się przez osoby otyłe i z nadwagą.

Imbir  ma duże właściwości bakteriobójcze, rozgrzewające i z tego powodu jest bardzo skuteczny przy grypie, kaszlu, przeziębieniach. Rozrzedza śluz i działa wykrztuśnie. Herbatka z niewielkiego plastra świeżego korzenia imbiru, rozgniecionego z płaską łyżeczką miodu, pomoże szybko i bez powikłań pozbyć się tych “mokrych” dolegliwości.
Zauważono wyraźny wpływ potraw i napojów z imbiru na wyciszenie systemu nerwowego, rozjaśnienie umysłu. Herbatka wypijana na noc zlikwiduje bezsenność, lecz wypita rano pomoże w ciągu dnia w podejmowaniu trafnych decyzji.

Przyjmowanie imbiru zalecane jest również przy uporczywych bólach głowy, bólach reumatycznych i przepuklinowych.
Starożytni doceniali cenne właściwości tego nieco “dziwacznego” z wyglądu korzenia i w różnego rodzaju potrawach umiejętnie łączyli jego walory smakowe z wartościami leczniczymi. Niektóre przepisy przetrwały do naszych czasów.

Mwmedia