Polonusi w Stanach Zjednoczonych są zdecydowanie lepiej wykształceni niż przeciętni Amerykanie i więcej od nich zarabiają.

Zarówno poziom wykształcenia, jak i osiąganych przez Amerykanów polskiego pochodzenia zarobków w ciągu ostatnich kilku dekad znacznie wzrósł. Już w latach 70. Polonia osiągnęła amerykańską średnią, dziesięć lat później zaczęła ją przekraczać, a w ciągu ostatnich 20 lat jest już o wiele, wiele wyżej – przekonuje prof. Thaddeus Radzilowski, prezes i współzałożyciel Piast Institute. Ponad 60 procent Polonusów stanowią profesjonaliści, w tym nauczyciele, ale także świetnie zarabiający adwokaci czy lekarze. Zdecydowanie mniejszą grupą są ci, którzy zdecydowali się założyć własny biznes. – To od kilku pokoleń charakterystyczna cecha Polonii. W przeciwieństwie do przedstawicieli innych narodów polscy imigranci nie mieli umiejętności handlowych. Dlatego inwestowali w wykształcenie – wyjaśnia prof. Radzilowski. W awansie społecznym pomogło też Polonii zaangażowanie w budowę związków zawodowych i bardzo wysoki wskaźnik wykształcenia wśród kobiet.
Z Chicago do Nowego Jorku
Z niemal 10 milionów członków Polonii amerykańskiej około 95 procent to ludzie urodzeni w Stanach Zjednoczonych, a około 5 procent imigranci z Polski. Te proporcje utrzymują się mniej więcej na stałym poziomie od ostatnich 20 – 30 lat. Rzecz jasna Polonia nie stanowi jednolitej grupy. Dzieli się choćby ze względu na miejsce zamieszkania. Największe skupisko rodaków – Chicago – tradycyjnie kojarzone jest z centrum starszych imigrantów, którzy przyjeżdżali do Stanów Zjednoczonych głównie z południowych terenów Polski w poszukiwaniu lepiej płatnej pracy. Obecnie mieszka w tym rejonie około 800 tysięcy Polonusów.

W całych Stanach Zjednoczonych 638 tys. osób deklaruje, że w domu mówi po polsku - wynika z najnowszych danych amerykańskiego Biura Statystycznego. Najwięcej ludzi, którzy na co dzień posługują się językiem polskim, mieszka w Chicago.
W 2008 roku 199 tys. mieszkańców 2,8 mln aglomeracji chicagowskiej deklarowało, że porozumiewa się po polsku. Chicago pod tym względem znajduje się na pierwszym miejscu wśród wszystkich amerykańskich miast, co zresztą nie dziwi, bo właśnie tam znajduje się największe na świecie - poza Polską - skupisko Polaków.
Po hiszpańskim, polski znalazł się na drugim miejscu wśród języków innych niż angielski, używanych przez mieszkańców Wietrznego Miasta.
Przez całe dziesięciolecia Chicago uznawane było za miasto, w którym największy odsetek mieszkańców posługuje się innym językiem, niż angielski. Teraz wyprzedziły je pod tym względem Nowy Jork i Los Angeles.
Z najnowszych danych amerykańskiego Biura Statystycznego, obejmujących lata 1980-2007 wynika, że liczba mieszkańców USA w wieku powyżej 5 lat posługujących się językiem innym, niż angielski, podwoiła się w ciągu ostatnich trzech dekad i sięga 55 mln, co stanowi 20 proc. całej populacji Stanów Zjednoczonych. Z tej liczby 23,4 mln to osoby mówiące po hiszpańsku. Wzrost ich liczby we wspomnianym okresie ocenia się na 211 proc.

– Wciąż obserwujemy, zjawisko łączenia rozbitych wcześniej rodzin – mówi prof. Thaddeus Radzilowski. Tu też działają największe organizacje polonijne, takie jak Związek Narodowy Polski (PNA) czy Kongres Polonii Amerykańskiej.
Drugim największym skupiskiem Polonii jest Detroit, w którym mieszka około pół miliona naszych rodaków. W Filadelfii i Nowym Jorku żyje po ok. 270 tys. Amerykanów pochodzących z kraju nad Wisłą. Nowy Jork jest jednak największym centrum świetnie wykształconych Polaków. – Mieszkają tu zarówno Amerykanie polskiego pochodzenia z drugiego lub trzeciego pokolenia, jak i ogromna liczba nowych imigrantów. W ostatnim czasie zdecydowanie więcej osób wybiera te okolice niż Chicago. Nowy Jork stał się bowiem najważniejszym ośrodkiem dla nowej inteligencji – wyjaśnia prof. Radzilowski.
Wśród innych amerykańskich metropolii, gdzie żyje wielu członków Polonii, można wymienić choćby Buffalo, Pittsburgh, Milwaukee, Cleveland, Minneapolis, Los Angeles czy Boston.
W amerykańskiej stolicy mieszka zaś niecałe 9 tysięcy Polaków. I zdecydowana większość to osoby przyjezdne, najczęściej profesjonaliści, którzy przeprowadzili się do Waszyngtonu i okolic, bo dostali tam dobrą pracę. – Tutejsza Polonia jest unikalna, ponieważ nie ma tu jednej grupy: tych, którzy przyjechali za chlebem – opowiada Zbigniew Okręglak, prezes liczącej około 300 członków Biblioteki Polskiej w Waszyngtonie, który choć w USA jest już 42 lata, wciąż mówi o sobie: „Polak mieszkający w Ameryce”.
Więcej młodych profesjonalistów
Zbigniew Okręglak dostrzega, że przez ostatnie 12 – 13 lat odmłodnieli czytelnicy i współpracownicy biblioteki. – Kiedy zaczynałem, średnia wieku w zarządzie przekraczała 60 lat. Teraz ze starej kadry zostały trzy osoby. Olbrzymia liczba młodych osób chce bowiem z nami współpracować – zauważa. Przybywa też młodych polskich profesjonalistów w najważniejszych instytucjach. Prawie 60 Polaków pracuje w Banku Światowym. Niby sporo, ale spoglądając na statystyki zatrudnienia, powinno nas być tu dwu-, trzykrotnie więcej. – Problemy z brakiem dostatecznej reprezentacji mają zwykle podłoże kulturowe. Na przykład Japończykom trudniej jest odnaleźć się w warunkach cywilizacji zachodniej. My takiej bariery nie mamy, wciąż jednak nadrabiamy kilka dekad w „innym świecie” wartości – mówi Sebastian Stolorz, doradca dyrektora wykonawczego w Banku Światowym. Z czym największe problemy mają Polacy? Po pierwsze: wciąż z naszymi kompleksami. I to mimo że dziś nie obowiązuje już podział na ludzi pochodzących z Europy Zachodniej i Europy Wschodniej. A wielu Polaków przyjeżdżając do USA nie tylko nie ma kłopotu z funkcjonowaniem w nowym środowisku, ale ma kwalifikacje, które przekraczają ich zakres obowiązków. Takie osoby zajmują stanowiska asystenckie, choć ich wykształcenie i doświadczenie zawodowe pozwalałyby im pracować na stanowiskach menedżerskich. Problem drugi: brak wzajemnego wsparcia i wciąż nie do końca wypleniona polska zawiść. W wielkich międzynarodowych instytucjach widać bowiem bardzo wyraźnie, że wiele narodów aktywnie się wspiera. I choć w przypadku Polaków powoli i to się zmienia, to wciąż pozostajemy tu w tyle za Hindusami, Niemcami czy Francuzami.
Prestiż polskości
Czy Polacy nadal mają powody do kompleksów wynikających z poczucia niższości imigranta z Europy Środkowo-Wschodniej, który nagle trafił do wielkiego świata? – Kiedyś Polak był źle wykształcony, nie mówił dobrze po angielsku, ale udawał, że zapomniał polskiego, i nie był w USA najlepiej postrzegany. Dzisiaj to się już zmieniło – podkreśla Zbigniew Okręglak. – Polska ma za dużo osiągnięć, od obalenia komunizmu poczynając. Bardzo wielu wykształconych Amerykanów zdaje sobie z tego sprawę i w związku z tym wzrósł prestiż Polski i polskości.
Prezes opowiada, że przed 1989 rokiem niektórzy Polacy wstydzili się przyznać, skąd pochodzą, i dążyli do jak najszybszej amerykanizacji swoich dzieci. Dziś otwarcie mówią jednak o polskości. Przybywa też osób z drugiego lub trzeciego pokolenia, które chcą poznać język i kulturę swych rodziców czy dziadków. – Chciałabym się nauczyć polskiego, żeby móc kiedyś pojechać do Polski. Ale nie jest to łatwy język – mówi Melanie Rys, która kilkanaście lat tańczyła w zespole ludowym i potrafi zaśpiewać parę polskich piosenek.
– Byłoby dobrze, gdyby również w Polsce ludzie chcieli poznać historię Polonii amerykańskiej. Wtedy przekonaliby się, że naprawdę nie jesteśmy grupą ludzi przesiedlonych z położonych gdzieś w górach wiosek, wegetujących w kiepskich amerykańskich dzielnicach i zarabiających na życie w fabrykach przy wyrobie kiełbasy – podsumowuje prof. Radziłowski.

Jacek Przybylski

http://patrz.pl/filmy/jak-zyja-polacy-w-ameryce-odcinek1-494031

http://www.youtube.com/watch?v=I1y1L7v32vE&feature=related

Po raz piąty obchodzony był w niedzielę Dzień Polonii - święto blisko 20 milionów Polaków żyjących poza Polską. Tradycją stało się, że marszałek Senatu święto 2 maja spędza z Polakami za granicą. W tym roku Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz wraz z delegacją polonijne święto spędził z Polakami z Kanady.

W niedzielę rano złożył wieniec na Cmentarzu Hallerczyków w Niagara-on-the-Lake. W Niagara-on-the-Lake w latach 1917-1919 mieścił się obóz szkoleniowy dla ponad 22 tysięcy polskich ochotników do powstającej we Francji armii gen. Józefa Hallera.

Spotkaliśmy się na koncercie Chopin and Guests, w wykonaniu Celebrity Symphony Orchestra pod batutą Andrzeja Rozbickiego i wspaniałych artystów z Polski: Beaty Wardak, Leszka Swidzińskiego i Tomasza Raka oraz pianistki Elizabeth Shuman.. Marszałek Borusewicz wygłosił przemówienie do zgromadzonych, podkreślając zasługi Polonii w dziele odzyskania niepodległości przez Polskę.

Tego samego wieczoru odbyło się przyjęcie w siedzibie SPK, przy Beverley St. Na marszałka Senatu czekało kilkaset osób, oprócz co zrozumiałe, bo występujących w roli gospodarza weteranów, była spora grupa młodzieży. Organizatorem tego spotkania był konsulat generalny RP w Toronto. Wartościowe były zapewne rozmowy czonków polonijnej społeczności z delegatami z Polski, ciekawe choć zupełnie okolicznościowe, były przemówienia koncula generalnego RP w Toronto pana Marka Ciesielczuka, marszałka Bogdana Borusewicza i p/o przewodniczącego ZG Kongresu Poloniii Kanadyjskiej pana Jerzego Baryckiego.

Dużo do życzenia pozostawia jednak sama oprawa tego spotkania, było nie było, gościliśmy jedną z najważniejszych osób w Państwie Polskim. Wybór miejsca nie był jednak najfortunniejszy, brak klimatyzacji co prawda podgrzał atmosferę spotkania, ale wprowadził pewien dyskomfort, ponadto wyposażenie Domu SPK nie spełnia wymogów przyjęcia na tym szczeblu. Odnieśliśmy wrażenie, że można się było zaprezentować bardziej godnie, w końcu to na podstawie tych drobnych obserwacji goście wyrobią sobie zdanie na nasz temat. Pewien dysonans wprowadziły okrzyki jednego z gospodarzy spotkania skierowane do obecnych - wywołały co najmniej zdziwienie w oczach kilku prominentnych gości.

3 maja o godz. 14.00 marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, wziął udział w uroczystości składania wieńców pod pomnikiem ku czci Polaków pomordowanych w Katyniu. W uroczystości uczestniczyli polscy kombatanci oraz przewodniczący Zgromadzenia Legislacyjnego prowincji Ontario Steve Peters. 
- Polacy pamiętają o Katyniu, ale patrzą też w przyszłość - podkreślił Borusewicz podczas składania wieńców pod pomnikiem katyńskim w Toronto.
Marszałek Senatu powiedział, że Polonia i Polska to “naczynia połączone”. Dodał, że Polonia kanadyjska nie ma szczególnych problemów, niemniej Polska chce wspierać młodzież polonijną w Kanadzie. - Chciałbym, żeby ona powoli zastępowała tych, którzy odchodzą i żeby organizacje polonijne nadal trwały - dodał marszałek Borusewicz.

Również w poniedziałek Bogdan Borusewicz był gościem parlamentu prowincji Ontario, spotkał się też z premierem Ontario Daltonem McGuinty. Na kolejne dni zaplanowano rozmowy z członkami kanadyjskiego rządu w Ottawie, w tym m.in. z ministrem spraw zagranicznych Lawrencem Cannonem, ministrem handlu międzynarodowego Peterem van Loanem, przewodniczącym kanadyjskiego Senatu Noelem Kinsellą oraz przewodniczącym Izby Gmin Peterem Milikenem. Zaplanowano też wystąpienie Borusewicza w Senacie kanadyjskiego parlamentu. Takie wystąpienia, są wyjątkowo rzadkim wydarzeniem.

5 maja marszałek Senatu Bogdan Borusewicz odwiedzi Winnipeg, gdzie spotka się z miejscową Polonią.

7 maja otworzy w Windsor konferencję Quo Vadis 2 pod hasłem Building Bridges, Building Leaders organizowaną przez North American Youth Leadership.

Polonia kanadyjska liczy około 800 tysięcy osób, marszałek Bogdan Borusewicz będzie podróżował po Kanadzie i spędzi wśród polonusów kilka majowych dni. Szacuje się, że w ostatnich latach wyemigrowało z Polski, przede wszystkim w celach zarobkowych około półtora miliona, głównie młodych ludzi. I to oni przede wszystkim oczekują od państwa polskiego wsparcia w dziedzinie oświaty i możliwości kształcenia dla swoich dzieci. Polski rząd na działania wspierające polską diasporę przeznacza rocznie około 200 milionów złotych.

Z wielką przyjemnością informujemy o koncercie polskiego zespołu „Budka Suflera”, który odbędzie się w Toronto w dniu 8 maja 2010 r. o godzinie 19.00 w Queen Elizabeth Theatre, Exhibition Place /190 Princes’ Blvd, Toronto/. Koncert jest częścią uroczystości związanych z uroczystymi obchodami Swiatowego Dnia Polonii, które w tym roku odbywają się w Kanadzie. To wydarzenie artystyczne finansowane jest z funduszy Senatu RP. Dodatkowo, w dniu 7 maja koncert odbędzie się w St. Denis Centre – University of Windsor.

Były gubernator Ontario, senator i założyciel University of Western Ontario to tylko trzy osoby spośród 61 prominentnych Kanadyjczyków polskiego pochodzenia, którym poświęcona była wystawa pt. Polish Spirit w ratuszu w Mississaudze. Wystawa została zorganizowana przez Polsko-Kanadyjską Federację Kobiet (PCWF).

Niewielu z nas spodziewało się takiej frekwencji na polonijnej imprezie, tym bardziej, że jeszcze tydzień wcześniej ulica Roncesvalles przypominała raczej wąwóz Roncesvalles*. Ale w słoneczny weekend 19 września zamiast czeredy Maurów witaliśmy tysiące ludzi ciekawych polskich napitków, jadła i tradycji, a zamiast Rolanda witali wszystkich ze staropolskim szykiem i gościnnością starosta i starościna “Polskich dożynek” wystrojeni w tradycyjne staropolskie ubiory.
Wzdłuż ulicy ustawione były kramy, w których prezentowano i sprzedawno pamiątki oraz okolicznościowe wyroby, w dużej części związane z polską kulturą i tradycją.
W pobliżu dwóch estrad, na których występowały zespoły muzyczne i taneczne - rozlokowały się ogródki piwne, jednego z głównych sponsorów imprezy PMA (Peter Mielżyński Agencies).
Polskie dożynki, zwane także Polskim Dniem na Roncesvalles organizowane są przez zrzeszenie kupców - Roncesvalles Village BIA, jednak głównym sponsorem imprezy jest Credit Union i to dlatego w rolach starosty i starościny wystąpili dyrektor Kazimierz Babiarz i CEO pani Halina Marszałek-McGregor (na drugim zdjęciu).
Największą popularnością cieszyły się stragany oferujące różnego rodzaju posiłki. Były typowe polskie dania - pierogi, gołąbki i kiełbaski ale również żeberka i gotowana kukurydza.
Najwięcej frajdy miały oczywiście dzieci, z myślą o których, organizowano szereg zabaw w plenerze, ale generalnie wszyscy, za sprawą wspaniałej pogody, mieli wiele uciech i satysfakcji z mile spędzonych chwil wśród gościnnych przyjaciół.

*) Wąwóz Roncesvalles (franc. Roncevaux) miejsce gdzie zginął słynny, opiewany w eposie “Pieśń o Rolandzie”, rycerz Roland, hrabia Bretanii (Orlando furioso).

WITAJ MAJOWA JUTRZENKO !

Kongres Polonii Kanadyjskiej – Okręg Mississauga serdecznie zaprasza całą Polonię w niedzielę 3 maja 2009 roku  na obchody 218 rocznicy Konstytucji 3 Maja.

Nasze uroczystości rozpoczynamy krótkim pochodem, który wyruszy o godz. 10:15 z Meadow Glen Park  (na zachód od Wilcox Rd przy Rathburn Rd.) do kościoła pw. św. Maksymiliana Kolbe, gdzie odprawiona będzie  o godz. 11:00  Msza Swięta w intencji Ojczyzny. Po mszy odbędzie się uroczystość podniesienia flag przy Centrum Kultury Jana Pawla II, występy młodzieży polonijnej,  oraz otwarta zostanie wystawa filatelistyczno-numizmatyczna zawiązana z Konstytucją 3 Maja.

Prosimy  Organizacje aby przybyły ze sztandarami i polskimi flagami. Prosimy dzieci i młodzież aby w tym dniu przybyły na uroczystości w strojach ludowych lub z biało-czerwonymi elementami ubrania.

Do zobaczenia 3 Maja.

Zarząd KPK – Okręg Mississauga