Wystarczy jedno przelotne spotkanie, by zmienić czyjeś życie. Jedno spojrzenie, by rozniecić namiętność – chorą, bezpodstawną. Z miłości człowiek może dokonać pięknych czynów albo zamienić życie drugiego w piekło.
Choć od tamtych zdarzeń minęło osiem lat, nadal dźwięk przychodzącego SMS-a przyprawia mnie o dreszcz i przypomina o najgorszych chwilach mojego życia. Dniach, gdy na moją komórkę przychodziło nawet po 10 wiadomości od stalkera, grożącego mi śmiercią prześladowcy. Dniach, kiedy żyłam w ciągłym strachu, bez przerwy oglądając się za siebie z obawy, czy ktoś mnie nie śledzi. Byłam wtedy zbyt przerażona, by zwierzyć się przyjaciołom i rodzinie z moich lęków. Przecież mój dręczyciel mógł być jednym z nich!
Ta gehenna zaczęła się w 2002 roku, gdy poznałam na wyścigach motorówek doktora Jana Falkowskiego, 41-letniego wówczas psychiatrę. Zaczęliśmy się spotykać i nie minął nawet rok, a byliśmy już zaręczeni. Planowaliśmy wesele, a moje szczęście nie miało granic. To właśnie wtedy ktoś zaczął dręczyć mnie SMS-ami i telefonami.
Pierwsze tajemnicze połączenie odebrałam w pociągu. Podróżowałam w towarzystwie Jana, jechaliśmy z Londynu, gdzie mój narzeczony miał łódź mieszkalną, do Dorset, gdzie mieszkałam ja. Kobiecy głos w słuchawce poprosił, bym potwierdziła swoje imię i nazwisko, a następnie połączenie przerwano. Nie bardzo się tym przejęłam – doszłam do wniosku, że moja rozmówczyni była pracownikiem działu marketingu jakiejś firmy.
Jednak kilka minut później na komórkę Jana przyszedł SMS. “Wiem, gdzie parkujesz samochód, gdy idziesz do pracy” – przeczytaliśmy. Wzięliśmy to za zwykły wygłup. Ale kiedy zaczęliśmy otrzymywać po cztery dziwaczne wiadomości dziennie, straciliśmy spokój. Oddzwanianie na numer nadawcy było bezcelowe: nie odbierał.
Poszliśmy z tym na policję. Funkcjonariusz zalecił nam, żeby nie kasować SMS-ów, lecz przekonywał, że nie warto się całą sprawą przejmować. Jan nie miał pojęcia, kim mógłby być nasz prześladowca; dla mnie też było niepojęte, dlaczego ktoś tak się na nas uwziął…
Po kilku dniach ton, w jakim pisane były wiadomości, wyraźnie się zmienił. Pamiętam, jak drżały mi ręce, gdy czytałam ostatni tamtego dnia SMS: “Spłoniesz w swojej ślubnej sukience” – napisał stalker. Byłam przerażona. Gdybym wtedy wiedziała, co jeszcze mnie czeka, kompletnie bym się załamała. Znów poszliśmy na komisariat. Policjant poradził, abyśmy zmienili numery telefonów, lecz nie chcieliśmy się na to zgodzić. A niby dlaczego? Czy to my mamy się komuś podporządkować? A w ogóle czy nie lepszym wyjściem byłoby złapać i ukarać tego bandziora?
Niedługo potem dzienna dawka SMS-ów zwiększyła się do dziesięciu. “Kulka dla ciebie gotowa. Snajper opłacony” – brzmiał jeden z nich. A inny zapowiadał: “Już jesteś martwa”. Stawałam się coraz bardziej nieufna, popadałam w paranoję, każdego, kto się do mnie zbliżał, zaliczałam do kręgu podejrzanych: wystarczyło, żeby usiadł ze mną w przedziale albo popchnął mnie na ulicy.
Jan także dostawał SMS-y, ale te były pełne komplementów: ktoś usiłował przekazać mojemu narzeczonemu, jak bardzo go uwielbia. Stawało się dla mnie jasne, że padliśmy ofiarą zazdrośnicy. Moja prześladowczyni traktowała mnie jak rywalkę. Zwyczajnie chciała się mnie pozbyć.
Pewnego wieczoru po wyjściu z pubu pojechaliśmy na łódź, w której mieszkał Jan. Mój ukochany wszedł do środka jako pierwszy i natychmiast wykrzyknął: “Uciekaj!”. Wszystkie kurki z gazem były odkręcone. Gdybyśmy wrócili trochę później, w chwili, w której włączylibyśmy światło, doszłoby do eksplozji. Wpadłam w histerię. To było gorsze niż te wszystkie SMS-y. Ktoś naprawdę chciał nas skrzywdzić.
Wkrótce nawet własne mieszkanie nie było dla mnie bezpieczną przystanią. Policjanci namierzyli miejsca, skąd wysyłane były wiadomości z pogróżkami. Moja prześladowczyni wysyłała je z pobliskich budek telefonicznych. Ta osoba doskonale znała nasz rozkład zajęć, wiedziała, którędy podróżuję do biura, gdzie byłam zatrudniona w charakterze analityka finansowego.
W pracy nie potrafiłam się skupić. Jakaś kobieta wciąż wydzwaniała do naszego departamentu i obrzucała wyzwiskami moich kolegów za to, że nie chcieli jej ze mną połączyć. Skontaktowała się nawet z moim szefem, któremu powiedziała, jakobym była źródłem przecieku ważnych informacji do prasy. Oczywiście było to kłamstwo, lecz zostałam poddana procedurze weryfikacji. Wszyscy wokół byli dla mnie wyrozumiali, ale szkodziło to mojej reputacji. Źle sypiałam, traciłam na wadze, wskutek stresu cierpiałam na egzemę.
W tym czasie mieszkałam już razem z Janem. On najwyraźniej lepiej to wszystko znosił. Chciał, abym się otrząsnęła, doszła do siebie. Zamiast okazywać mi wsparcie, krytykował moje reakcje. W 2003 roku przeprowadziliśmy się w miejsce, które uznaliśmy za bezpieczniejsze. Nikomu nie podaliśmy adresu – nawet przyjaciołom i rodzinie. Po raz pierwszy od dłuższego czasu czułam się bezpiecznie. Na noc wyłączałam komórkę. Z rana, po włączeniu, odkrywałam w skrzynce odbiorczej nowe dowody czyjejś nienawiści. (…)
Stalkerka zniszczyła nawet dzień naszego ślubu. Aby zamówić salę weselną posługiwałam się szyfrowanym hasłem – wszystko to dlatego, że moja prześladowczyni czterokrotnie odwołała naszą rezerwację. Gdy zdała sobie sprawę, że nie uniemożliwi ceremonii zaślubin, zagroziła, że otruje nam gości…
Wobec bezsilności policji sami wpadliśmy na pewien pomysł. W tajemnicy odwołaliśmy ślub i zorganizowaliśmy udawane przedstawienie, w nadziei, że uda nam się namierzyć stalkerkę. Fakt, że wydarzenie, na które tyle czekałam, zostało odłożone, bardzo mnie zabolał, ale byłam zdeterminowana, by wreszcie ująć tę kobietę. (…) Tak bardzo zależało mi, by Jan okazał się dla mnie wsparciem. Niestety coraz częściej się kłóciliśmy i zaczęliśmy się od siebie oddalać.
W dniu, który miał być najszczęśliwszy w moim życiu, 6 września 2003 roku, siedziałam sztywna ze strachu w domu moich rodziców, w towarzystwie pary policjantów. W okolicy roiło się od innych funkcjonariuszy. Wszyscy liczyliśmy, że stalkerka się zdradzi. Moja suknia ślubna wisiała na wieszaku na drzwiach do sypialni.
O 12.30 zadzwonił telefon. Odebrał mój kolega i utrzymywał stalkerkę na linii tak długo, jak tylko się dało, wysłuchując obelg pod moim adresem i pełnych nienawiści komentarzy. Wystarczyło, by moja prześladowczyni została namierzona. 45-letnia Maria Marchese została przyłapana na gorącym uczynku, w budce telefonicznej, i aresztowana. Oboje z Janem byliśmy kompletnie zaskoczeni: nie znaliśmy tej kobiety. Nigdy wcześniej o niej nie słyszeliśmy.
Okazało się, że obsesja Marii rozpoczęła się chwili, gdy zobaczyła Jana towarzysząc swemu partnerowi w drodze na terapię. Mój narzeczony nawet nie zapamiętał jej twarzy. Jednak w głowie tej kobiety zrodziła się chora myśl: uważała, że jedyną przeszkodą na jej drodze do szczęśliwego związku z Janem byłam ja.
Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy, nasz związek zaczął się sypać. Czułam się osamotniona, nie chciałam już wierzyć Janowi. Niedługo po aresztowaniu Marchese odkryłam, że mój narzeczony ma romans z Bethan, młodziutką menadżerką z działu PR – w komórce Jana znalazłam romantyczny SMS od niej. Byłam wstrząśnięta: nie mogłam uwierzyć, że w chwilach, kiedy przechodziłam piekło, on trzymał w swoich ramionach inną kobietę. W październiku 2003 roku nie byliśmy już razem.
Marchese wygrała. Już nie zamartwiałam się, że spróbuje skontaktować się ze mną, mimo że wyszła z aresztu za kaucją. Kiedy przestałam być dla niej zagrożeniem, SMS-y się skończyły. Trudno było mi zacząć wszystko od nowa: stalkerka zniszczyła moją radość życia, zszargała mi reputację, straciłam ukochanego… Tymczasem w listopadzie 2003 roku sprawę Marchese umorzono z braku dowodów. Nie mogłam w to uwierzyć. Ta kobieta odebrała mi wszystko, co było dla mnie ważne, i nie poniosła z tego tytułu żadnych konsekwencji!
Aby odbudować swoje życie postanowiłam wyjechać za granicę. W listopadzie 2004 roku przeniosłam się do Francji. Znalazłam pracę jako księgowa w stacji narciarskiej w Alpach. Gdy przyjechałam na miejsce, po raz pierwszy od bardzo dawna porządnie się wyspałam. Początkowo byłam zbyt nieufna, by nawiązywać znajomości, ale szybko się wyluzowałam. Coraz częściej zapraszano mnie na obiady, na drinka, zaczęłam wreszcie korzystać z życia.
Podczas jednego z takich nocnych wyjść poznałam Johna, 35-letniego instruktora narciarskiego i menadżera w hotelu. Obawiałam się własnych uczuć. Nie byłam jeszcze gotowa na nowy związek i nasze relacje rozwijały się powoli. Początkowo nic nie powiedziałam Johnowi o zdarzeniach, które wygnały mnie z Anglii. Nie chciałam, by postrzegał mnie jako ofiarę.
Wtedy w moje życie znów wkroczyła Marchese… W grudniu 2004 roku zadzwoniła do mnie policja z informacją, że moja prześladowczyni z przeszłości oskarżyła Jana o gwałt. Wzywała mnie w charakterze świadka oskarżenia. Byłam wściekła. Ta kobieta znów chciała kierować moim życiem. Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek się od niej uwolnię.
Załamana zwierzyłam się Johnowi. Opowiedziałam mu swoją historię. Był wstrząśnięty, ale potrafił okazać mi wsparcie. Usiadł przy mnie i słuchał, gdy ja zalewałam się łzami. Dał mi upragnione poczucie bezpieczeństwa.
Dochodzenie przeciwko Janowi toczyło się przez 18 miesięcy. Ostatecznie wyszło na jaw, że Marchese skradła psychiatrze zużytą prezerwatywę i opróżniła jej zawartość na swoje ubranie. Ponieważ udało się udowodnić, że w próbce znajdował się również materiał DNA Bethan, sprawa została zamknięta. Trudno wyobrazić sobie obrzydliwszą historię, ale dzięki niej stalkerka trafiła na ławę oskarżonych pod zarzutem wprowadzania wymiaru sprawiedliwości w błąd. Udało się zebrać nawet więcej materiału dowodowego przeciwko niej, postawiono jej zarzut prześladowania mnie i grożenia mi śmiercią.
W lipcu 2006 roku złożyłam obciążające ją zeznania. Patrząc jej w twarz nie mogłam uwierzyć, że jej spojrzenie było takie puste. Wyzbyte emocji. Tak jakby nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo mnie skrzywdziła. Gotując się od gniewu, żeby uświadomić przysięgłym, ile wycierpiałam, pozwoliłam sobie na łzy. “Za jej sprawą stanęłam nad przepaścią. Chciałam tylko uciekać” – łkałam. Po tym wszystkim poczułam się silniejsza.
W styczniu 2007 roku Maria Marchese została uznana winną stawianych jej zarzutów i skazana na dziewięć lat pozbawienia wolności. Ten wyrok ostatecznie przywrócił mi spokój. Po powrocie do Francji zaczęłam dobrze sypiać, skoncentrowałam się na pracy, byłam nawet gotowa otworzyć się na miłość. Po trzech miesiącach byłam już oficjalną narzeczoną Johna.
Pobraliśmy się w styczniu tego roku, a nasz ślub nie mógłby się bardziej różnić od ceremonii, którą zaplanowałam z Janem. Mieliśmy zaledwie 20 gości – przyjechali przyjaciele i najbliższa rodzina – ale ten dzień był doskonały. Czułam się wolna i szczęśliwa.
Upływ czasu sprawił, że patrzę na tamte bolesne zdarzenia z dystansem – tak jakby bohaterką tej opowieści była inna osoba, nie ja. Niedawno moja historia została sfilmowana przez angielską stację ITV1. (…) Dopiero czytając scenariusz uświadomiłam sobie, jak wiele się we mnie zmieniło od tamtego czasu. Nie jestem już co prawda tą samą pełną ufności osobą co kiedyś, sprzed okresu prześladowań. Ale wróciłam do siebie. John wyleczył większość z moich ran. Tyle się przy nim śmieję, choć był w moim życiu czas, gdy wątpiłam, że kiedykolwiek jeszcze będę się śmiała.
Zmieniłam wszystkie dane osobowe, z imieniem i nazwiskiem włącznie. Nie podaję numeru komórki, nie mam konta na Facebooku, ani na Twitterze. Straciłam kontakt z dawnymi przyjaciółmi – to wszystko ofiary, które musiałam ponieść, by zerwać z przeszłością. (…)
Nie czuję nienawiści do Marii Marchese – nawet odrobinę jej współczuję. To, przez co przeszłam za jej sprawą, było ohydne. Policja twierdzi, że mój przypadek to jeden z najobrzydliwszych przypadków stalkingu w historii. Prześladowczyni odebrała mi pięć lat z życia – lat, których nigdy nie odzyskam. Trudno znaleźć dla niej jakiekolwiek usprawiedliwienie. W 2012 roku, jeżeli okaże skruchę, ma szanse na przedterminowe zwolnienie. Nie wierzę, by była w stanie okazać skruchę.
Oczywiście wcale nie czekam na moment, gdy ta kobieta znów znajdzie się na wolności. Ale gdy czuję lęk, powtarzam sobie, że ja sama nie jestem obiektem zainteresowania Marii Marchese. Weszłam jej w drogę, bo byłam tą “dziwką”, która przeszkodziła jej w usidleniu Jana. To wszystko. Nie pozwolę, by stalkerka skradła mi nawet jedną chwilę mojej przyszłej radości.
NotW
Loading ...